Ο αγαπημένος Μάρκος του Ηρακλείου

Ένας από τους γραφικούς τύπους του Ηρακλείου, μια χαρακτηριστική φυσιογνωμία με ιδιαίτερα έντονα προσωπικά στοιχεία, που έκαναν περισσότερο αισθητή την παρουσία του στην κοινωνία του Ηρακλείου από το 1960 μέχρι πριν λίγα χρόνια, ήταν ο Μάρκος “ο Στρατηγός”.

Ο Μάρκος ο επονομαζόμενος “στρατηγός” ή γαλονάς, αρεσκόταν να φορεί στρατιωτική στολή με γαλόνια, επωμίδες, σιρίτια, κορδόνια, παράσημα και να κυκλοφορεί στο Ηράκλειο, χειμώνα και καλοκαίρι.

Περιδιαβαίνοντας στους δρόμους του Ηρακλείου με τη στρατιωτική στολή, επεδίωκε να τον χαιρετίσεις στρατιωτικά εσύ πρώτος ως «κατώτερος» του με τον απαιτούμενο σεβασμό, για να σου ανταποδώσει αυτός τον χαιρετισμό του, σύμφωνα με την στρατιωτική ιεραρχία ως «ανώτερος» σου. Πολλές φορές σε «διέταζε» να στέκεσαι μπροστά του σε θέση προσοχής, για να σου δίνει στρατιωτικά «παραγγέλματα» και ‘σύ να πρέπει να τα εκτελείς με πειθαρχία.

Άλλοτε τον συναντούσαμε να κυκλοφορεί με ένα τιμόνι αυτοκινήτου στα χέρια, παριστάνοντας όπως αισθανόταν, ότι οδηγούσε τροχοφόρο (!) όχημα, ο οποίος πολλές φορές ακολουθούσε τη γραμμή του αστικού λεωφορείου από το κέντρο του Ηρακλείου μέχρι και το Ατσαλένιο που ήταν το σπίτι της μητέρας του και στη συνέχεια επέστρεφε από την ίδια διαδρομή που ακολουθούσε το λεωφορείο της συγκεκριμένης γραμμής.

Σε κάθε φωτεινό φανάρι σταματούσε και όταν άναβε το πράσινο φως έδινε το σύνθημα στους οδηγούς να ξεκινήσουν, φωνάζοντας : «Δε θωρείς πως είναι πάσινο χώμα. Άντε ποχώρα» Άλλοτε σταματούσε σε διασταυρώσεις των δρόμων και «εκτελούσε χρέη τροχονόμου», με τη σφυρίχτρα στο στόμα και την επιβλητική αυστηρότητα, επιβάλλοντας στους οδηγούς να υπακούν στις υποδείξεις του και έτσι έδινε το δικό του “χρώμα” στην πόλη.

Ο Μάρκος ήταν ο «δικός» μας άνθρωπος, ένας καλοκάγαθος, ακίνδυνος, αγαπητός και ευχάριστος άνθρωπος. Όταν του μιλούσες πάντα γελούσε και σε γλυκοκοίταζε επιδιώκοντας να του πεις και να σου πει ένα καλό λόγο. Οι Ηρακλειώτες που έζησαν από κοντά τον Μάρκο, θυμούνται ένα Άνθρωπο με παιδική καρδιά που αγαπούσε και σεβόταν όλους τους συνανθρώπους του και ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά, τα οποία τον πείραζαν και πολλές φορές παραπονιόταν γι’ αυτό και άλλες φορές το ευχαριστιόταν.

Ο Μάρκος κατοικούσε με η μητέρα του την κυρία Σοφία στο Ατσαλένιο, η οποία τον υπεραγαπούσε, τον φρόντιζε και νοιαζόταν στοργικά γι’ αυτόν.

Η οικογένεια της κας Σοφίας είχε έρθει από τη Μικρά Ασία και λέγεται ότι το επίθετο τους ήταν «Φαναρτζής». Με τη μικρασιάτικη καταγωγή της, η μητέρα του Μάρκου ήταν μια ευγενική, καλοσυνάτη και εργατική κυρία, όπου την δεκαετία του ’60 εργαζόταν στο γνωστό ζαχαροπλαστείο του κ. Ραφτόπουλου στη λεωφόρο Δικαιοσύνης, η οποία ήταν αγαπητή τόσο από το αφεντικό, όσο και από το προσωπικό και τους πελάτες του καταστήματος. Ο Μάρκος επισκεπτόταν πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας τη μητέρα του στο Ζαχαροπλαστείο που εργαζόταν, για να της παραπονεθεί για διάφορα συμβάντα που του συνέβαιναν συχνά στους δρόμους του Ηρακλείου που κυκλοφορούσε. Χαρακτηριστικός ήταν ο διάλογος που γινόταν συχνά μεταξύ τους : «Μάνα, τα παιδιά με πειράζουν στο δρόμο που περπατάω». Και η απάντηση της μητέρας του ήταν, «Δεν πειράζει γιε μου, πήγαινε τώρα και συνέχισε να κάνεις τη βόλτα σου …»

Ο Μάρκος ήταν λάτρης του ωραίου φύλλου. Όσοι τον έζησαν από κοντά θυμούνται ότι, του άρεσε να κοιτάζει με τις ώρες τις γυναικείες κούκλες στις διάφορες βιτρίνες των γυναικείων καταστημάτων και να τις θαυμάζει με παθιασμένη την έκφραση της … επιθυμίας !!!. Απ’ ότι θυμούνται και διηγούνται διάφοροι Ηρακλειώτες που τον έζησαν και τον γνώρισαν από πολύ κοντά, λένε ότι ήταν αρκετά … «μερακλής» με …τις γυναίκες !!!

Ο Μάρκος με το δικό του επίπεδο νοημοσύνης (Ήταν και δεν ήταν τρελός, ήταν και δεν ήταν λογικός), ήταν όμως ένα παράδειγμα Ανθρωπιάς με πραγματικά αισθήματα και σεβασμό στους συνανθρώπους του. Ήταν τέλος πάντων ένα μοναδικό κράμα ανθρώπου που ο Θεός έσπασε το καλούπι όταν τον έκανε κι από εκεί και μετά δεν γεννήθηκε άλλος …

Έτσι ο Μάρκος ή “στρατηγός” έγραψε την ιστορία του κι άφησε εποχή στο Ηράκλειο με την γραφικότητα του.

Από τις αρχές του 2000 περίπου έμενε στον γνωστό ξενώνα ηλικιωμένων, «Φιλική Εστία», αρχικά στο Κοκκίνη Χάνι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε ξενώνα της ίδιας εταιρείας στις Κάτω Γούβες, απ’ όπου και έφυγε από τη ζωή στις 4 Δεκεμβρίου 2022, ενώ διένυε την ένατη δεκαετία της ζωής του. Η ταφή του έγινε στο νέο νεκροταφείο Ηρακλείου στις 6/12/2022. Την εξόδιο ακολουθία τέλεσε ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου, Καστελίου και Βιάνου κ. Ανδρέας, παρουσία αρκετών φίλων που γνώρισαν τον Μάρκο, καθώς και του Περιφερειάρχη Κρήτης κ. Σταύρου Αρναουτάκη, ο οποίος θέλησε με την παρουσία του να αποχαιρετίσει ένα αγνό Ηρακλειώτη, που η φιγούρα του με τις στρατιωτικές στολές και τα παράσημα είχε συνδεθεί με την ιστορία της πόλης του Ηρακλείου.

ΣΗΜ. Τα παραπάνω περιστατικά από τη ζωή του Μάρκου, είναι μια ελάχιστη αναφορά στις γραφικές συνήθειες του, για τις οποίες τον αγαπήσαμε και δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ … !!!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΛΤΕΖΑΚΗΣ

@ακόλουθοι