Κάθε μέρα, σχεδόν μηχανικά πια, ακούμε για ένα ακόμη τροχαίο. Ένα ακόμη όνομα που προστίθεται σε μια λίστα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Ένα ακόμη σπίτι που βυθίζεται στο πένθος, μια μάνα που χάνει το παιδί της, ένας κόσμος που γκρεμίζεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ασφάλτου και απροσεξίας.
Και τότε έρχεται η οργή.
Έρχεται σαν κύμα που πνίγει τη λογική, που ζητά απαντήσεις εκεί που απαντήσεις δεν υπάρχουν. Γιατί; ένα ερώτημα που δεν θα πάψει ποτέ να καίει. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή που περνά.
Τρία χρόνια μετά την πρώτη τραγωδία, γράφτηκε μια δεύτερη αυτή τη φορά όχι από λάθος, αλλά από επιλογή.
Ένας πατέρας, αντί να σταθεί απέναντι στον πόνο του, τον μετέτρεψε σε πράξη βίας. Προκάλεσε σύγκρουση και σκότωσε ένα παιδί μόλις 20 ετών έναν νέο άνθρωπο με ζωή μπροστά του, έναν φίλο του ίδιου του παιδιού του.
Και το μόνο που κατάφερε…
Ήταν να σκοτώσει για μία ακόμη φορά το ίδιο του το παιδί!
Γιατί η μνήμη δεν δικαιώνεται με αίμα. Δεν τιμάται με εκδίκηση. Κάθε τέτοια πράξη δεν φέρνει πιο κοντά αυτόν που χάθηκε τον απομακρύνει. Τον βαραίνει. Τον ξαναθάβει μέσα σε μια ιστορία βίας που δεν του ανήκει.
Ένα παιδί χάθηκε τότε.
Ένα παιδί χάθηκε ξανά τώρα.
Και κάπου αλλού, μια μάνα βυθίστηκε στο ίδιο πένθος. Στο ίδιο σκοτάδι. Στο ίδιο ατελείωτο γιατί;
Γιατί ο πόνος δεν μοιράζεται πολλαπλασιάζεται.
Μόνο μια δολοφονία που γέννησε έναν νέο κύκλο θλίψης. Μόνο μια επιλογή που δεν έφερε λύτρωση, αλλά άνοιξε μια ακόμη πληγή.
Δεν φέρνεις το παιδί σου πίσω αφαιρώντας μια άλλη ζωή.
Δεν απαλύνεις τον πόνο σου φορτώνοντάς τον σε κάποιον άλλον.
Μόνο περισσότερες μάνες που θρηνούν.
Περισσότερα σπίτια που σιωπούν.
Ο πόνος δεν εκδικείται.
Η εκδίκηση σκοτώνει ξανά.
Να αναπαυθούν οι ψυχές που χάθηκαν.
©️Α.Σ. 6.5.26
