Πόση σκοτεινιά μπορεί να χωρέσει στην ανθρώπινη ψυχή ώστε κάποιος να κλείσει τέσσερα νεογέννητα γατάκια μέσα σε πολλαπλές σακούλες, δεμένες σφιχτά, για να εξασφαλίσει τον θάνατό τους από ασφυξία; Πόση αδιαφορία χρειάζεται για να πεταχτούν σαν σκουπίδια σε έναν κάδο απορριμμάτων στην Κερατέα;
Δύο από αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν τον κόσμο. Η ζωή τους τελείωσε πριν καν αρχίσει. Τα άλλα δύο στάθηκαν τυχερά μέσα στην ατυχία τους. Βρέθηκαν εγκαίρως από την κυρία Σοφία Αυγερινού και μπήκαν σε γατομάνα, δίνοντας τους μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσουν.
Η πράξη αυτή δεν είναι απλώς εγκατάλειψη. Είναι βία. Είναι συνειδητή επιλογή πρόκλησης θανάτου σε ανυπεράσπιστες ζωές.
Και μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε; τι κοινωνία γινόμαστε όταν κάποιοι αντιμετωπίζουν τη ζωή οποιαδήποτε ζωή ως αναλώσιμη;
Κι όμως, μέσα στη φρίκη, εμφανίζεται και η ελπίδα. Για κάθε άνθρωπο που επιλέγει τη σκληρότητα, υπάρχει ένας άλλος που επιλέγει τη φροντίδα. Για κάθε πράξη βίας, υπάρχει μια πράξη ανθρωπιάς που παλεύει να επουλώσει το κακό.
Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στον δράστη. Ανήκει σε όλους μας να μην σιωπούμε. Να στειρώνουμε, να ενημερώνουμε, να καταγγέλλουμε, να προστατεύουμε. Γιατί ο τρόπος που φερόμαστε στα πιο αδύναμα πλάσματα αποκαλύπτει ποιοι πραγματικά είμαστε.
Ας γίνει αυτή η ιστορία όχι μόνο αιτία οργής, αλλά αφορμή αφύπνισης.
Για να υπάρξουν λιγότερες σακούλες και περισσότεροι άνθρωποι σαν εκείνους που σώζουν ζωές.
