Δεν έχω κανέναν λόγο να μαλώσω με οποιονδήποτε φίλαθλο του Παναθηναϊκός. Το ποδόσφαιρο είναι χαρά, είναι πάθος, είναι ανταγωνισμός αλλά μέχρι εκεί. Το παιχνίδι τελειώνει στο 90’. Η αξιοπρέπεια όμως δεν τελειώνει ποτέ.
Όταν, πριν καν ξεκινήσει ένας αγώνας, ακούγονται χυδαίες ύβρεις για την Κρήτη, για έναν φίλαθλο του ΟΦΗ με ειδικές ανάγκες, όταν εκστομίζονται χαρακτηρισμοί όπως «ανάπηρο οφακι», τότε δεν μιλάμε για οπαδισμό. Μιλάμε για έλλειψη παιδείας, σεβασμού και στοιχειώδους ανθρωπιάς.
Ο αθλητισμός δεν είναι πεδίο εκτόνωσης μίσους. Δεν είναι χώρος για να προσβάλλεις την καταγωγή ενός τόπου ή την ιδιαιτερότητα ενός ανθρώπου. Η Κρήτη δεν μειώνεται από κανέναν. Και πολύ περισσότερο, ένας άνθρωπος με αναπηρία δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο χλευασμού για να ικανοποιηθεί μια άρρωστη ανάγκη επίδειξης «οπαδικής ανωτερότητας».
Η αναπηρία δεν είναι βρισιά. Είναι μια κατάσταση που απαιτεί σεβασμό, κατανόηση και στήριξη. Αν κάποιος χρησιμοποιεί τέτοιους χαρακτηρισμούς, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο πρόσωπο που στοχοποιεί, αλλά στον τρόπο σκέψης του ίδιου. Γιατί η πραγματική αναπηρία είναι η ηθική και πνευματική ένδεια.
Κύριε … ο φανατισμός δεν σας τιμά. Η προσβολή προς έναν συνάνθρωπο και μάλιστα με ειδικές ανάγκες δεν σας κάνει πιο «πιστό» οπαδό. Σας εκθέτει. Ο σεβασμός είναι δύναμη. Η χυδαιότητα είναι αδυναμία.
Ας μάθουμε, επιτέλους, να ξεχωρίζουμε την αντιπαλότητα από την απανθρωπιά. Το ποδόσφαιρο χρειάζεται πάθος. Όχι μίσος.
Α.Σ.
