«Δεν θέλω πια να είμαι καλός. Θέλω να είμαι καλά.»

Σε μια κοινωνία που για χρόνια εξυμνεί τον «καλό άνθρωπο» τον ήσυχο, τον υπομονετικό, εκείνον που δεν φέρνει αντιρρήσεις μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι η σιωπή είναι αρετή. Ότι το να καταπίνεις λόγια, προσβολές και άβολες συμπεριφορές είναι ένδειξη ωριμότητας. Όμως κάπου εκεί, ανάμεσα στα «μην απαντάς» και στα «κάνε υπομονή», χάσαμε τον εαυτό μας.

Το να είσαι καλός δεν σημαίνει να είσαι άφωνος. Δεν σημαίνει να ανέχεσαι τα πάντα. Δεν σημαίνει να διαλύεσαι εσωτερικά για να μη χαλάσεις την εικόνα σου προς τα έξω. Κι όμως, πολλοί άνθρωποι λειτουργούν έτσι καταπίνουν λόγια, καταπίνουν θυμό, καταπίνουν παράπονα. Μέχρι που κάποια στιγμή σπάνε. Όχι απαραίτητα με φωνές. Αλλά με σιωπηλή εξουθένωση.

Η ψυχική υγεία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση επιβίωσης. Όταν ξεπερνάς τα όριά σου διαρκώς για να μη δυσαρεστήσεις τους άλλους, το τίμημα το πληρώνεις εσύ. Άγχος, σωματική κόπωση, εσωτερική ένταση, θυμός που λιμνάζει. Και όλα αυτά στο όνομα της «καλοσύνης».

Όμως υπάρχει μια παρεξήγηση: το να μιλάς δεν σε κάνει κακό. Το να θέτεις όρια δεν σε κάνει σκληρό. Το να διεκδικείς σεβασμό δεν είναι επιθετικότητα. Είναι αυτοπροστασία. Είναι ωριμότητα. Είναι ευθύνη απέναντι στον εαυτό σου.

Ναι, κάποιοι μπορεί να παρεξηγηθούν. Μπορεί να πουν ότι «άλλαξες». Ότι δεν ήσουν έτσι. Ίσως γιατί είχαν συνηθίσει να σε έχουν βολικό. Όμως οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι για να είναι βολικοί. Είναι φτιαγμένοι για να είναι αληθινοί.

Καμιά φορά, όσο σκύβεις τόσο σε πατάνε. Όσο σωπαίνεις, τόσο θεωρείται δεδομένο ότι αντέχεις. Και όσο αντέχεις, τόσο σου ζητούν να αντέξεις κι άλλο. Μέχρι που το σώμα και η ψυχή λένε «ως εδώ».

Το να σηκώσεις ανάστημα δεν είναι πράξη πολέμου. Είναι πράξη αυτοσεβασμού. Το να ανοίξεις το στόμα σου δεν σημαίνει ότι επιτίθεσαι· σημαίνει ότι υπάρχεις. Ότι έχεις άποψη, όρια, ανάγκες.

Σε μια εποχή που η εξουθένωση έχει κανονικοποιηθεί και η υπερπροσπάθεια βαφτίζεται «δύναμη», ίσως η μεγαλύτερη επανάσταση να είναι απλή να μάθεις να λες «όχι». Να σταματήσεις να καταπίνεις. Να επιλέξεις την ψυχική σου ισορροπία αντί για την αποδοχή.

Δεν χρειάζεται να είσαι αρεστός σε όλους. Χρειάζεται να είσαι καλά με τον εαυτό σου.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ζητούμενο δεν είναι να σε λένε «καλό παιδί».

Το ζητούμενο είναι να μπορείς να αναπνέεις ελεύθερα.

Α.Σ.