Υπάρχουν άνθρωποι που κοιτούν τα καράβια και βλέπουν σίδερο. Βλέπουν μηχανές, καπνούς και σκουριασμένες λαμαρίνες.
Μα υπάρχουν κι εκείνοι κι είναι λιγότεροι που, σαν τα αντικρίσουν, ακούν κάτι βαθύτερο. Έναν παλμό. Μια ανάσα που ανεβαίνει μαζί με τον καπνό και χάνεται στον ουρανό.
Τα βαπόρια έχουν ψυχή.
Δεν είναι μόνο τα ταξίδια που κουβαλούν είναι οι ιστορίες που φυλάνε μέσα τους. Γέλια παιδιών στα καταστρώματα, αγωνίες αποχωρισμών, βλέμματα που χάνονται στο πέλαγος. Κάθε άφιξη στο λιμάνι μοιάζει με επιστροφή κάποιου αγαπημένου προσώπου. Και κάθε αναχώρηση, ένα μικρό αντίο που δεν λέγεται ποτέ ολοκληρωμένα.
Στέκονται εκεί, δεμένα για λίγο, σαν να ξεκουράζονται. Σαν να παίρνουν ανάσα πριν ξαναβγούν στη μεγάλη αγκαλιά της θάλασσας. Και εμείς, από μακριά, τα κοιτάμε. Άλλοι αδιάφορα. Άλλοι με μια περίεργη συγκίνηση που δεν εξηγείται εύκολα.
Γιατί, βλέπεις, δεν είναι όλοι φτιαγμένοι να ταξιδεύουν πάνω τους. Μερικοί είναι καταδικασμένοι να τα αγαπούν από την στεριά. Να τα αποχαιρετούν με το βλέμμα, να τα κρατούν σε φωτογραφίες και βίντεο, να τα ζουν μέσα από αναμνήσεις που ίσως δεν έζησαν ποτέ.
Κι όμως, αυτή η αγάπη δεν είναι λιγότερη.
Είναι μια σιωπηλή συμφωνία ανάμεσα στον άνθρωπο και στο καράβι. Εκείνο ταξιδεύει. Εσύ ονειρεύεσαι. Κι ανάμεσα σας απλώνεται η θάλασσα όχι σαν απόσταση, αλλά σαν γέφυρα.
Και όταν κάποτε τα βαπόρια κουραστούν, όταν σβήσουν οι μηχανές και σωπάσουν τα καταστρώματα, δεν χάνονται. Ζουν μέσα σε εκείνους που τα αγάπησαν.
Γιατί ό,τι έχει ψυχή, δεν βουλιάζει ποτέ.
Αγγελική Σαρικαβάζη
