​Η τελευταία περιπολία στο φως

Υπάρχει μια σιωπή που δεν μοιάζει με καμία άλλη.

Είναι η σιωπή που αφήνει πίσω του ο ήχος των κινητήρων όταν σβήνει απότομα στον αέρα.

​Δεν πέταξαν απλώς.

Έμαθαν να κοιτούν τη γη από ψηλά, εκεί όπου οι ορίζοντες δεν έχουν σύνορα και η πατρίδα γίνεται μια αγκαλιά από πέτρα, θάλασσα και φως.

Κάθε φορά που έσκιζαν τα σύννεφα, έκρυβαν στα χέρια τους την ευθύνη όλων ημών που μέναμε κάτω, ασφαλείς, να κοιτάμε τον ουρανό.

​Η μοίρα διάλεξε το μεσημέρι να κόψει το νήμα, πάνω από τη γη της Τανάγρας. Όμως οι αετοί δεν πέφτουν απλώς αλλάζουν ύψος.

Στην τελευταία τους ελιγμό, διάλεξαν να κρατήσουν το χειριστήριο μέχρι την τελευταία στιγμή, δίνοντας την τελευταία μάχη με το χρόνο και τη βαρύτητα.

​Τώρα, το ατσάλι σώπασε, αλλά το αποτύπωμά τους έμεινε ανεξίτηλο. Χάθηκαν μέσα στο υπέρλαμπρο φως, εκεί όπου η θνητή πτήση γίνεται αιώνια.

​Για την πατρίδα, για την τιμή, για τη γαλάζια σημαία που τους τυλίγει.

​Αθάνατοι.

Κείμενο

Αγγελική Σαρικαβάζη