Το χιόνι έπεφτε αργά, σαν να έγραφε στον αέρα μια σιωπηλή υπόσχεση. Στο κέντρο της πόλης, ένα παλιό βιβλιοπωλείο μύριζε χαρτί και κανέλα. Εκεί εργαζόταν η Ειρήνη, με μάτια που έμοιαζαν να θυμούνται καλοκαίρια ακόμα κι όταν όλα γύρω ήταν χειμώνας.
Κάθε απόγευμα, λίγο πριν δύσει ο ήλιος, εμφανιζόταν στο κατώφλι ο Ανδρέας. Δεν αντάλλαξαν ποτέ πολλά λόγια. Μόνο βλέμματα. Εκείνα τα βλέμματα που έχουν βάρος, σαν να κουβαλούν ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Ο Ανδρέας ήταν ο άνθρωπος που όλοι έλεγαν πως δεν έχει καρδιά. Απόμακρος. Σιωπηλός. Κλειστός.
Μα η Ειρήνη τον παρατηρούσε όταν νόμιζε πως κανείς δεν βλέπει. εκείνα τα λεπτά χέρια που άγγιζαν τα βιβλία με προσοχή, σαν να φοβόταν μήπως τα πληγώσει.
Κι αναρωτιόταν. Μπορεί κάποιος που αγγίζει έτσι, να είναι παγωμένος;
Ένα απόγευμα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, η πόλη φωτίστηκε. Οι δρόμοι γέμισαν φως, οι άνθρωποι ευχές, κι όμως ο αέρας είχε εκείνη την ανεξήγητη μελαγχολία που φέρνει ο χειμώνας.
Ο Ανδρέας στάθηκε μπροστά της, για πρώτη φορά χωρίς να κοιτάξει αλλού.
— Έχω κάτι για σένα, είπε.
Της έδωσε ένα μικρό κουτί. Μέσα, δεν υπήρχε κόσμημα ούτε κάποιο εντυπωσιακό αντικείμενο. Μόνο ένα κομμάτι χαρτί, διπλωμένο παλιά, προσεκτικά.
Η Ειρήνη το ξεδίπλωσε.
Ήταν ένα απόσπασμα από τον Ντίκενς:
«Θα ζήσω και θα πράξω το καλύτερο για το παρελθόν, για το παρόν και για το μέλλον».
— Αυτό είναι το δώρο μου, της είπε.
— Τι σημαίνει; ρώτησε εκείνη.
Ο Ανδρέας χαμογέλασε για πρώτη φορά.
Ήταν ένα χαμόγελο που έκαιγε, όχι που ζέσταινε απλώς.
— Σημαίνει ότι προσπαθώ. Να αλλάξω. Αν μπορείς… μείνε.
Η Ειρήνη δεν απάντησε με λέξεις.
Έκλεισε το βιβλιοπωλείο, άναψε ένα μικρό φως στο παράθυρο και στάθηκε δίπλα του.
Στη σιωπή εκείνης της νύχτας, κάτι μέσα τους άναψε.
Όχι δυνατό.
Όχι θορυβώδες.
Αλλά σταθερό.
Σαν μια υπόσχεση για όλα όσα θα έρθουν.
Σαν την πόλη που είναι όμορφη σαν καινούργια ημέρα.
Σαν καρδιοχτύπι που επιτέλους βρίσκει ρυθμό.
Και το χιόνι συνέχισε να πέφτει.
