Στο ποδόσφαιρο η ένταση, το πάθος και οι δυνατές φωνές είναι μέρος του παιχνιδιού. Αυτό όμως που έγινε στη Βοιωτία, στο παιχνίδι ανάμεσα στον Λεβαδειακός και τον ΟΦΗ, δεν μπορεί να θεωρείται «ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα». Για ακόμη μία φορά, ο αγώνας ολοκληρώθηκε με παίκτη του ΟΦΗ να αποβάλλεται, όμως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο η διαιτησία ή οι κάρτες.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι όσα ακούστηκαν από την εξέδρα.
Σε ένα γήπεδο όπου βρίσκονταν μικρά παιδιά, γυναίκες και οικογένειες, ακούγονταν χυδαία και απαράδεκτα συνθήματα όπως προσβολές σε παίκτες, σε συλλόγους αλλά και σε ολόκληρη την Κρήτη. Και το χειρότερο; Υβριστικά συνθήματα που έφτασαν μέχρι τη μητέρα ποδοσφαιριστή.
Αυτό δεν είναι οπαδισμός. Δεν είναι στήριξη ομάδας. Είναι ντροπή.
Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να συνεχίσει να κλείνει τα μάτια σε τέτοιες συμπεριφορές. Όταν μια εξέδρα ξεπερνά τα όρια του αθλητισμού και μετατρέπει το γήπεδο σε χώρο τοξικότητας και προσωπικών προσβολών, τότε πρέπει να υπάρχουν συνέπειες. Και οι συνέπειες πρέπει να είναι ξεκάθαρες και ίδιες για όλους.
Κάθε ομάδα της οποίας οι οπαδοί βρίζουν μανάδες, οικογένειες και ανθρώπινη αξιοπρέπεια, πρέπει να τιμωρείται με κλείσιμο έδρας και αυστηρές ποινές. Χωρίς εξαιρέσεις. Χωρίς «ναι μεν αλλά». Γιατί αν συνεχίσουμε να θεωρούμε φυσιολογικό να μεγαλώνουν παιδιά ακούγοντας τέτοια συνθήματα μέσα στα γήπεδα, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο στο ποδόσφαιρο — είναι συνολικά στην κοινωνία μας.
Οι ομάδες, οι διοικήσεις, οι διαιτητές και η πολιτεία οφείλουν να προστατεύσουν το άθλημα. Το ποδόσφαιρο πρέπει να ενώνει, όχι να γίνεται χώρος μίσους και προσωπικής χυδαιότητας.
Η κερκίδα έχει δύναμη. Το θέμα είναι πώς επιλέγει να τη χρησιμοποιεί.
