Λένε πως το ποδόσφαιρο είναι μικρογραφία της κοινωνίας.
Αν ισχύει αυτό, τότε η στάση της UEFA είναι η πιο καθαρή μεγαλογραφία της ευρωπαϊκής υποκρισίας.
Γιατί αυτό που συνέβη με το πανό του Κυριάκου Παλληκαρίδη δεν είναι απλώς ένα «αθλητικό περιστατικό». Είναι πολιτική πράξη. Και μάλιστα ξεκάθαρη.
Η UEFA επέλεξε να κατεβάσει ένα πανό που απεικονίζει έναν αγωνιστή της ελευθερίας, έναν νέο άνθρωπο που εκτελέστηκε από τη βρετανική αποικιοκρατική διοίκηση, και που αποτελεί κομμάτι της ιστορικής μνήμης της Κύπρου τόσο βαθιά ριζωμένο, ώστε να βρίσκεται στο ίδιο το έμβλημα της Πάφου. Το έκανε στο όνομα μιας δήθεν «ουδετερότητας» και «ευαισθησίας».
Την ίδια ακριβώς μέρα όμως, σε άλλο ευρωπαϊκό αγώνα, στην Κωνσταντινούπολη όπου διεξαγόταν ο αγώνας Γαλατασαράι – Ατλέτικο Μαδρίτης, υπήρχε φάτσα – κάρτα πίσω από τη μια εστία, μια μεγάλη σημαία του ψευδοκράτους. Καμία ενόχληση. Καμία παρέμβαση. Καμία ευαισθησία.
Αυτή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιλεκτική μνήμη. Είναι πολιτική στάση μεταμφιεσμένη σε κανονισμό.
Η UEFA ενοχλείται από τη μνήμη των θυμάτων, όχι από τα σύμβολα της κατοχής. Ενοχλείται από έναν δολοφονημένο Κύπριο αγωνιστή, αλλά όχι από την προβολή ενός μορφώματος που προέκυψε από εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή. Και αυτό λέει πολλά όχι μόνο για την UEFA, αλλά για τη γενικότερη ευρωπαϊκή στάση απέναντι στο Κυπριακό.
Σχεδόν 70 χρόνια μετά, η Ευρώπη συνεχίζει να μιλά για αρχές, δίκαιο και ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά στην πράξη εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Όταν η ιστορική μνήμη των Κυπρίων «ενοχλεί», φιμώνεται. Όταν όμως η παραβίασή της εξυπηρετεί γεωπολιτικές ισορροπίες, γίνεται ανεκτή.
Το ποδόσφαιρο, τελικά, δεν είναι έξω από την πολιτική. Είναι απλώς ένας ακόμη χώρος όπου φαίνεται καθαρά ποιος έχει φωνή και ποιος καλείται, για άλλη μια φορά, να σωπάσει.
