Η νύχτα του μασκέ πάρτυ στο σχολείο είχε ξεκινήσει με γέλια, πολύχρωμες μάσκες και μουσική που αντηχούσε στους διαδρόμους.
Πριγκίπισσες και υπερήρωες χόρευαν κάτω από τα φώτα της αίθουσας εκδηλώσεων, κι όλα έμοιαζαν βγαλμένα από παραμύθι.
Όταν όμως η γιορτή τελείωσε και τα φώτα έσβησαν, η πραγματικότητα περίμενε έξω, στον σκοτεινό δρόμο.
Μια μικρή κοπέλα, ακόμα ντυμένη με τη στολή της, περπατούσε κρατώντας σφιχτά την τσάντα της. Ένας νεαρός, με μάσκα μισοκατεβασμένη και βλέμμα προκλητικό, της πέταξε ένα πείραγμα που δεν είχε τίποτα από το πνεύμα της αποκριάς. Τα λόγια του ήταν κοφτερά σαν χειμωνιάτικος αέρας. Το κορίτσι χαμήλωσε το βλέμμα η γιορτινή λάμψη είχε σβήσει από τα μάτια της.
Πριν προλάβει να απομακρυνθεί, πέντε άλλα αγόρια πλησίασαν. Δεν φορούσαν πια μάσκες· μόνο αποφασιστικότητα. Στάθηκαν μπροστά της σαν μικρό τείχος, όχι από θυμό αλλά από αίσθημα δικαιοσύνης. Η νύχτα πάγωσε για μια στιγμή.
Ο νεαρός αντέδρασε βίαια. Οι φωνές υψώθηκαν, τα σώματα συγκρούστηκαν, και οι μπουνιές έσπασαν τη σιωπή του δρόμου. Ήταν μια άγρια, σύντομη καταιγίδα. Η μουσική της γιορτής είχε αντικατασταθεί από βαριά ανάσα και τον ήχο παπουτσιών στην άσφαλτο.
Όταν όλα τελείωσαν, οι μάσκες είχαν πέσει οριστικά όχι μόνο από τα πρόσωπα, αλλά κι από τις ψυχές. Το κορίτσι στάθηκε σιωπηλό, κοιτώντας τα αγόρια που προσπάθησαν να την προστατεύσουν, και τον νεαρό που απομακρυνόταν με θυμό.
Η αποκριάτικη νύχτα τους είχε διδάξει κάτι πικρό: πως το θάρρος δεν βρίσκεται στις στολές ούτε στις φωνές, αλλά στη στιγμή που επιλέγεις να σταθείς δίπλα σε κάποιον που φοβάται. Και πως η βία, όσο δυνατή κι αν φαίνεται, αφήνει πίσω της μόνο σιωπή.
Το επόμενο πρωί, το σχολείο θα μύριζε ακόμη κομφετί και χαρτί. Μα όσοι ήταν εκεί θα θυμούνταν πως, έξω από τη γιορτή, ο κόσμος ζητά περισσότερη ευθύνη απ’ όση χωρά μια μάσκα.
©️✍️ Αγγελική Σαρικαβάζη
