Από αναγνώστη του Site μας:
Σήμερα στη Θερίσου είδα κάτι που δυστυχώς λέει πολλά για το ποιοι είμαστε και ποιοι θα μπορούσαμε να είμαστε.
Ένας οδηγός σταμάτησε σε διάβαση πεζών για να περάσει μια ηλικιωμένη γυναίκα. Μια κίνηση απλή, αυτονόητη… ανθρώπινη. Η γιαγιά περπατούσε αργά όπως μπορεί, όπως της επιτρέπει το σώμα της. Όπως ίσως περπατήσουμε όλοι μας κάποτε.
Και τότε ήρθε η άλλη πλευρά.
Ο οδηγός πίσω, μέσα σε ένα ασημί αυτοκίνητο, άρχισε τις κόρνες, τις φωνές, τις βρισιές. Γιατί; Γιατί δεν άντεξε λίγα δευτερόλεπτα καθυστέρησης. Γιατί δεν άντεξε να δει την αδυναμία του άλλου. Γιατί μάλλον ξέχασε πως ο δρόμος δεν είναι μόνο δικός του.
Και μέσα σε όλο αυτό, μια εικόνα που δίνει ελπίδα: η συνοδηγός από το αυτοκίνητο που είχε ήδη σταματήσει, κατέβηκε. Πλησίασε τη γιαγιά. Τη βοήθησε να περάσει. Σταμάτησε για λίγο τη ροή όχι της κυκλοφορίας, αλλά της αδιαφορίας.
Σε εσένα με το κόκκινο αυτοκίνητο: συγχαρητήρια. Έκανες το αυτονόητο, αλλά στις μέρες μας αυτό μοιάζει σχεδόν ηρωικό.
Σε εσένα με το ασημί: εύχομαι να μην φτάσεις ποτέ στη θέση αυτής της γυναίκας. Να χρειάζεσαι χρόνο… και να μην στον δίνει κανείς.
Γιατί ο πολιτισμός δεν φαίνεται στα λόγια. Φαίνεται στο πώς φερόμαστε στους πιο αδύναμους.
