Σε ένα ακόμη ταξίδι γεμάτο αμφιβολία, ένταση και πάθος, με προορισμό τον τελικό. Κι όμως, ακόμη και τώρα υπάρχουν εκείνοι που δεν πιστεύουν ότι η ομάδα του Χρήστου Κοντή μπορεί να σωθεί, να σταθεί όρθια, να αντέξει μέχρι τέλους. Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. Ότι δεν είναι καλός προπονητής, ότι δεν έχει την εμπειρία, ότι δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος. Αυτά λέει ο όχλος.
Η εικόνα, έδειξε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ο ΟΦΗ άλλαξε νοοτροπία. Παίζει με πάθος, παίζει με ψυχή, παίζει για τη φανέλα και για τον κόσμο του. Και αυτό δεν διδάσκεται στα λόγια, φαίνεται στο γήπεδο. Στις μονομαχίες, στα τρεξίματα, στα μάτια των παικτών που δεν χαμηλώνουν ούτε όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Στο χθεσινό παιχνίδι με την ΑΕΚ, εκεί όπου όλα έμοιαζαν να έχουν κριθεί, στα λεπτά της καθυστέρησης, ο διαιτητής της αναμέτρησης, ο κύριος Παπαπέτρου, μοίραζε κάρτες με τέτοια ευκολία, λες και σε κάθε σφύριγμα υπήρχε η ελπίδα πως «κάτι μπορεί να γίνει». Λες και αν υπήρχε άλλη μία φάση, άλλη μία στημένη μπάλα, η ΑΕΚ θα έβρισκε το γκολ που θα άλλαζε την ιστορία.
Όμως η ιστορία δεν γράφεται με «αν». Γράφεται με στιγμές. Και η στιγμή ήρθε στο 80ο λεπτό. Το γκολ του ΟΦΗ δεν ήταν απλώς ένα γκολ πρόκρισης. Ήταν ένα γκολ δικαίωσης. Ένα γκολ που μας έστειλε ξανά στο πειρατικό, να πιστέψουμε, να ονειρευτούμε, να γράψουμε ιστορία στο Κύπελλο Ελλάδος.
Ο ΟΦΗ δεν ζήτησε χάρη. Την πρόκριση την πήρε στο γήπεδο. Και όσο κάποιοι συνεχίζουν να αμφισβητούν, αυτή η ομάδα συνεχίζει να απαντά εκεί που μετράει πραγματικά στο χορτάρι.
Α.Σ. (Μουσική Περιπολία)
