Γεννήθηκε ένα κορίτσι με κόκκινα μαλλιά και μάτια σκοτεινά, σαν να κρατούσαν μέσα τους ιστορίες που δεν είχαν ακόμη ειπωθεί. Την ονόμασαν Ειρήνη, μα η ζωή της δεν υπήρξε ποτέ γαλήνια. Από μικρή γνώρισε τη δυσκολία, τις σιωπές που βαραίνουν την καρδιά, τις μέρες που μοιάζουν μακριές και τις νύχτες που δεν τελειώνουν.
Κι όμως, μέσα της έκαιγε μια φλόγα. Ένα χαμόγελο της ψυχής, σπάνιο, αληθινό. Κανείς δεν μπορούσε να το σβήσει. Προχωρούσε με πείσμα, σαν να ήξερε πως κάτι την περίμενε πιο πέρα από τη σκιώδη καμπύλη του δρόμου.
Και τότε εμφανίστηκε ο Ανδρέας. Δεν την πλησίασε με βιασύνη, ούτε με μεγάλες υποσχέσεις. Την είδε. Πραγματικά την είδε. Είδε την καρδιά που πάλευε, την πίστη που δεν είχε χαθεί. Της πρόσφερε αγάπη, όχι ως καταφύγιο, αλλά ως φως. Με την παρουσία του, η Ειρήνη ένιωσε να ανασαίνει ξανά. Η ζωή της δεν άλλαξε απλώς∙ ξαναχτίστηκε από μέσα.
Μαζί του γνώρισε τον έρωτα όχι σαν φλόγα που καίει και σβήνει, αλλά σαν φωτιά που ζεσταίνει και δυναμώνει. Και εκείνη, που κάποτε περπατούσε σκυφτή, τώρα υψώνει το βλέμμα. Δεν νικάει η ζωή τους ανθρώπους που κουβαλούν μέσα τους το δικό τους φως.
Η Ειρήνη δεν βρήκε απλώς την ευτυχία. Βρήκε τον εαυτό της.
