Ο Άγιος Βασίλης πέρασε από την Ιωνίας, στο ύψος του Καβάλη. Στάθηκε για λίγο, έκανε την ανάγκη του και… ξέχασε τη ρόμπα του.
Μια εικόνα που προκαλεί γέλιο, ειρωνεία, αλλά και αγανάκτηση. Και κάπου εκεί, όπως σχεδόν πάντα, αρχίζει το γνώριμο τροπάριο «Φταίει το δημαρχείο».
Όχι. Αυτή τη φορά και ίσως όχι μόνο αυτή δεν φταίει το δημαρχείο. Φταίμε εμείς.
Η εικόνα των πεταμένων ρούχων, των σκουπιδιών, της αδιαφορίας στους δρόμους δεν είναι αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας αμέλειας της δημοτικής αρχής. Είναι ο καθρέφτης της καθημερινής μας συμπεριφοράς. Ο δρόμος δεν λερώθηκε μόνος του. Κάποιος πέρασε, κάποιος πέταξε, κάποιος αδιαφόρησε. Και πολλοί άλλοι είδαν και προσπέρασαν.
Έχουμε μάθει να ζητάμε καθαριότητα χωρίς να σεβόμαστε τον δημόσιο χώρο. Να απαιτούμε τάξη χωρίς να τηρούμε κανόνες. Να φωτογραφίζουμε το πρόβλημα, να το ανεβάζουμε στα κοινωνικά δίκτυα, να το συνοδεύουμε με οργισμένα σχόλια — αλλά σπάνια να αναρωτιόμαστε: «Εγώ τι έκανα;»
Ο δημόσιος χώρος δεν είναι «κανενός». Είναι όλων μας. Και όταν τον αντιμετωπίζουμε σαν ξένο, τον μετατρέπουμε σε σκουπιδότοπο. Δεν αρκεί να περνά το συνεργείο καθαριότητας μετά από εμάς, σαν να σβήνει τα ίχνη μιας συλλογικής απροσεξίας. Η καθαριότητα δεν είναι μόνο υπηρεσία· είναι στάση ζωής.
Ο «Άγιος Βασίλης» της Ιωνίας δεν είναι ένα αστείο περιστατικό. Είναι σύμπτωμα. Σύμπτωμα έλλειψης παιδείας, σεβασμού και ευθύνης. Αν θέλουμε καθαρές πόλεις, ασφαλείς γειτονιές και ανθρώπινους δρόμους, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς. Όχι με καταγγελίες, αλλά με πράξεις.
Γιατί, τελικά, τη ρόμπα δεν την ξέχασε ο Άγιος Βασίλης. Την αφήσαμε εμείς πίσω μαζί με την ευθύνη μας.
Κείμενο άποψης
Φωτογραφία Πηγή Νίκος Λία..
