Η αρπαγή του Νικολάς Μαδούρο, εκλεγμένου ηγέτη μιας κυρίαρχης χώρας, δεν μπορεί να βαφτιστεί «σύλληψη» χωρίς να ακυρωθεί κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου. Πρόκειται για απαγωγή αρχηγού κράτους – μια πράξη που, αν δεν προερχόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα είχε ήδη καταδικαστεί ομόφωνα ως πράξη κρατικής τρομοκρατίας.
Με το γνωστό του θράσος, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται ως τιμητής του παγκόσμιου εμπορίου ναρκωτικών. Ο ίδιος άνθρωπος που μόλις έναν μήνα πριν είχε απονείμει χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας, καταδικασμένο σε 45 χρόνια κάθειρξης σε αμερικανικές φυλακές για λαθρεμπόριο ναρκωτικών, ύστερα από καταδίκη από ίδιους Αμερικανούς εισαγγελείς. Η υποκρισία δεν είναι απλώς κραυγαλέα· είναι δομικό στοιχείο της πολιτικής αυτής.
Η Λατινική Αμερική εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως «αυλή» της Ουάσιγκτον. Όχι ως ήπειρος κυρίαρχων κρατών, αλλά ως γεωπολιτικό οικόπεδο προς εκμετάλλευση. Ο πραγματικός στόχος δεν κρύβεται: ο τεράστιος φυσικός πλούτος της Βενεζουέλας – πετρέλαιο, χρυσός, στρατηγικά αποθέματα. Όταν η δημοκρατική επιλογή ενός λαού δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα, τότε η δημοκρατία βαφτίζεται «απειλή» και ο εκλεγμένος ηγέτης μετατρέπεται σε «εγκληματία».
Η απαγωγή αυτή συνιστά απροκάλυπτη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, των αρχών της εθνικής κυριαρχίας και κάθε έννοιας διεθνούς νομιμότητας. Κι όμως, η διεθνής αντίδραση είναι προβλέψιμη: η Ευρώπη παρακολουθεί αμήχανη, ο ΟΗΕ «εκφράζει ανησυχία» και η ελληνική κυβέρνηση σιωπά επιδεικτικά, παριστάνοντας –για άλλη μια φορά– την πάπια.
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου επικίνδυνοι φασίστες και ανεύθυνοι κυνικοί κρατούν το τιμόνι της παγκόσμιας πολιτικής. Όπου το Διεθνές Δίκαιο εφαρμόζεται επιλεκτικά και η ισχύς βαφτίζεται δίκαιο. Και όσο αυτή η κανονικότητα γίνεται ανεκτή, τόσο η έννοια της δημοκρατίας θα καταντά ένα κενό σύνθημα, χρήσιμο μόνο όταν δεν ενοχλεί τους ισχυρούς.
