Όσο μεγαλώνω, δεν φοβάμαι τα χρόνια φοβάμαι τους δρόμους.
Γιατί οι δρόμοι που κάποτε έμοιαζαν απλώς διαδρομές της καθημερινότητας, σήμερα θυμίζουν πίστες αγώνων.
Σε δρόμο με όριο 30, κάποιοι κινούνται με 50 και αυτό θεωρείται φυσιολογικό. Το παράλογο έχει γίνει ρουτίνα.
Σταματώ σε ένα στοπ και κοιτάζω δεξιάαριστερά. Πίσω μου κορναρίσματα. Αν πας σιγά, είσαι εμπόδιο. Αν τηρείς τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, είσαι «υπερβολικός».
Αν τολμήσεις να κάνεις παρατήρηση, κινδυνεύεις να βρεθείς αντιμέτωπος με οργή που ξεχειλίζει. Άντρας σε γυναίκα, γυναίκα σε άντρα η βία δεν κάνει διακρίσεις. Ο δρόμος γίνεται πεδίο εκτόνωσης, ένα μέρος όπου ο θυμός βρίσκει διέξοδο με τον πιο επικίνδυνο τρόπο.
Οι παραβιάσεις στοπ και φαναριών δεν είναι πια εξαιρέσεις. Είναι σχεδόν αναμενόμενες. Οδηγοί που δεν υπολογίζουν ποιος μπορεί να «πεταχτεί» από μια διάβαση. Που δεν σκέφτονται τη σωματική τους ακεραιότητα, ούτε του διπλανού τους. Που συμπεριφέρονται σαν να είναι μόνοι τους στον δρόμο.
Και τότε αναρωτιέμαι: τι φταίει τελικά;
Ο δρόμος;
Η κακή οδική μας παιδεία;
Το αλκοόλ που εξακολουθεί να συνοδεύει το τιμόνι;
Η ανοχή σε ανήλικους που «μαθαίνουν» να οδηγούν πριν καν μάθουν να σέβονται;
Ή μήπως φταίει κάτι βαθύτερο; Μια γενικευμένη έλλειψη σεβασμού. Μια κοινωνία που βιάζεται, που εξοργίζεται εύκολα, που θεωρεί την επιθετικότητα δύναμη και την υπομονή αδυναμία.
Τα στοιχεία των τροχαίων ατυχημάτων στη χώρα μας παραμένουν πεισματικά ανησυχητικά. Πίσω από κάθε αριθμό, μια οικογένεια που θρηνεί. Πίσω από κάθε «στιγμιαίο λάθος», μια ζωή που αλλάζει για πάντα. Πόσα τροχαία ακόμα; Πόσο αίμα ακόμα; Πόσες φωτογραφίες σε εικονοστάσια δίπλα στον δρόμο, για να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται για κακή στιγμή αλλά για κακή νοοτροπία;
Ο δρόμος δεν είναι πεδίο μάχης. Δεν είναι χώρος επίδειξης δύναμης ή ανωτερότητας. Είναι χώρος συνύπαρξης. Είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας μας. Και αν ο καθρέφτης αυτός δείχνει βία, ανευθυνότητα και αδιαφορία, τότε ίσως το πρόβλημα δεν είναι η άσφαλτος.
Ίσως το πρόβλημα είμαστε εμείς.
Όσο μεγαλώνω, δεν ζητώ πολλά. Ζητώ να φτάνουμε όλοι σπίτι. Να σταματάμε στο στοπ όχι από φόβο προστίμου, αλλά από σεβασμό. Να μειώνουμε ταχύτητα όχι επειδή υπάρχει κάμερα, αλλά επειδή υπάρχει άνθρωπος.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο δρόμος δεν μετρά χιλιόμετρα. Μετρά ζωές!
✍️©️ Αγγελική Σαρικαβάζη
