Το καλοκαίρι είχε μόλις αρχίσει.
Όχι το καλοκαίρι των διακοπών∙ το άλλο, το πιο μυστικό.
Αυτό που έρχεται λίγο πριν, όταν η πόλη ακόμα βαραίνει από τις μέρες της άνοιξης,
και τα βράδια έχουν μια γεύση παλιά, σαν τραγούδι από ραδιόφωνο ξεχασμένο.
Η Αρετούσα δεν ήταν πια παιδί — κι όμως, κάτι μέσα της δεν είχε μεγαλώσει ποτέ.
Όταν άνοιξε το παλιό συρτάρι της για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια,
τα δάχτυλά της έπεσαν πάνω στο λεύκωμα.
Το μικρό, ροζ, ξεθωριασμένο λεύκωμα.
Μια σελίδα πρόβαλε:
«Να αγαπάς με όλη σου την καρδιά. Είναι ο μόνος δρόμος.»
Το γράψιμο ήταν του Νίκου.
Το θυμήθηκε αμέσως.
Ο Τάσος …
Εκείνο το αγόρι που μύριζε καλοκαίρι και υγρό γρασίδι,
που γελούσε σαν να πίστευε ότι ο κόσμος δεν έχει ούτε μία σκιά.
Εκείνος που κάποτε της υποσχέθηκε πως θα την περιμένει.
Κι ύστερα η ζωή τους κύλησε αλλού.
Δεν υπήρχε πίκρα.
Μόνο μια ζεστή, γλυκιά μελαγχολία, σαν λουλούδι αποξηραμένο ανάμεσα σε σελίδες.
Τώρα, τόσα χρόνια μετά, η καρδιά της αναρωτήθηκε:
Κι αν οι υποσχέσεις δεν χάνονται; Μόνο κοιμούνται;
Την επόμενη μέρα, η Άννα περπάτησε ως το παλιό βιβλιοπωλείο.
Όχι γιατί χρειαζόταν κάτι∙
αλλά γιατί μερικές φορές η ψυχή ξέρει τον δρόμο πριν από εμάς.
Κι εκεί, πίσω από στοίβες παλιών βιβλίων,
κάτω από τη χρυσοσκονισμένη λάμψη του απογεύματος,
στεκόταν ο Νίκος.
Με τα ίδια μάτια.
Με το ίδιο χαμόγελο.
Ίσως λίγο πιο ήρεμο τώρα, αλλά εξίσου ζωντανό.
Κράταγε κι αυτός κάτι στα χέρια του:
Ένα λεύκωμα.
Το δικό του.
Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν.
Ο χρόνος δεν γύρισε πίσω.
Απλά… σταμάτησε.
