Είναι μία το μεσημέρι. Στα επείγοντα, ηλικιωμένοι και παιδιά περιμένουν σιωπηλά, με το βλέμμα χαμηλωμένο και τον πόνο ζωγραφισμένο στα πρόσωπα τους. Η υπομονή τους μοιάζει να είναι η μόνη τους άμυνα. Ανάμεσα τους, κάποιος σηκώνεται, διαμαρτύρεται, απαιτεί να περάσει πρώτος. «Έχω δουλειές», λέει. «Δεν μπορώ να περιμένω».
Κι αναρωτιέσαι, τι διαφορά έχει ο πόνος του ενός από του άλλου; Ο πόνος δεν μετριέται με εξυπνάδα, με γνωριμίες ή με φωνές. Δεν έχει σειρά προτεραιότητας, ούτε “μέσο”. Είναι ίδιος, ανθρώπινος, σκληρός.
Το νοσοκομείο δεν είναι χώρος επιβολής αλλά χώρος ανάγκης. Εκεί όλοι είμαστε ίσοι, είτε κουβαλάμε χρόνια είτε βιασύνη. Ο γιατρός δεν πρέπει να κοιτάζει ποιος φωνάζει πιο δυνατά, αλλά ποιος πονά πιο πολύ.
Η κοινωνία μας θα κριθεί όχι από το πόσο έξυπνοι είμαστε, αλλά από το πόσο σεβόμαστε τον πόνο του άλλου. Γιατί τελικά, η πραγματική εξυπνάδα βρίσκεται στην ανθρωπιά — και όχι στο ποιος θα περάσει πρώτος.
Α. Σ.
