Και να που εμείς – που στην οπαδική μας ζωή οι λύπες έχουν υπάρξει συντριπτικά περισσότερες από τις χαρές, που είδαμε την ομάδα μας να πέφτει και να σηκώνεται ξανά και ξανά – ετοιμαζόμαστε σήμερα για μία δεύτερη συνεχόμενη ασπρόμαυρη εκστρατεία.
Όσα συγχαρητήρια και αν πούμε τον Χρήστο Κόντη και τα παιδιά του θα είναι λίγα. Πήραν μια παλικαρίσια πρόκριση και είμαστε σίγουροι ότι στον τελικό θα δώσουν την ψυχή τους για να έρθει το κύπελλο στη μεγαλόνησο.
Όσα μπράβο και αν γράψουμε για τους τρελούς που βρέθηκαν στη Λιβαδειά θα είναι επίσης λίγα. Με ή χωρίς εισιτήρια, έγραψαν πάλι χιλιόμετρα και βρέθηκαν εκεί να μεταδώσουν στους παίκτες το πάθος και την τρέλα που είδαμε στο χορτάρι.
Όσα μπινελίκια και αν σκεφτούμε για να χαρακτηρίσουμε την ελεεινή συμπεριφορά του Κομπότη απέναντι στον κόσμο μας, πάλι δεν θα φτάσουν. Όσο το ελληνικό ποδόσφαιρο το λυμαίνονται τέτοια σκουπίδια, προκοπή δεν θα δούμε.
Αλήθεια, η ΕΠΟ, η ΕΛΑΣ, η ΔΕΑΒ, η Πολιτεία εν γένει, και όσοι δήθεν κόπτονται για την αθλητική βία, τι έχουν να πουν για αυτό το φιάσκο; Ήταν προτιμότερο οι οπαδοί να βρίσκονται στα λιόφυτα αντί μέσα στο γήπεδο; Ο κόσμος του ΟΦΗ, ευτυχώς, παρά την τεχνητή ένταση όλων αυτών των ημερών, έδειξε αυτοσυγκράτηση και υπήρξε άψογος στην πόλη και στο γήπεδο.
Ως οπαδοί έχουμε μάθει να διακρίνουμε ανάμεσα στον κόσμο και τις διοικήσεις των ομάδων. Το απαιτούσαμε την εποχή που κάποιοι μας χαρακτήριζαν τσάτσους ενώ εμείς είχαμε βγει στο δρόμο και μετρούσαμε δικαστήρια για να διώξουμε τη φαμίλια, το οφείλουμε σήμερα στους άλλους οπαδούς.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους οργανωμένους του Λεβαδειακού. Ξέρουμε ότι κάνατε τα πάντα για να είμαστε όσο το δυνατόν περισσότεροι στο γήπεδο, κόντρα στη διοίκηση της ομάδας σας και σας το χρωστάμε.
Οι οπαδοί των επαρχιακών ομάδων, όσοι έχουμε πάρει το δύσκολο δρόμο να υποστηρίζουμε την ομάδα του τόπου μας και όχι τις ομάδες της μόδας, μιλάμε την ίδια οπαδική γλώσσα και γιαυτό εμείς θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε να χτίζουμε γέφυρες.
Κύπελο, κύπελο, στη μεγαλόνησο!
Λέσχη Ομιλοφρενών Μανώλης Ρασούλης
