Τα όσα συνέβησαν έξω από τη Θύρα 14 αφήνουν μια πικρή γεύση και πολλά αμείλικτα ερωτήματα, τα οποία δεν καλύπτονται πίσω από κανένα κύπελλο και κανένα πανηγυρικό κλίμα.
Όταν έξω από ένα στάδιο η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική από τη χρήση χημικών, η πρώτη και θεμελιώδης υποχρέωση όσων βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης και ειδικά του προσωπικού ασφαλείας είναι η προστασία των ανθρώπων. Αντί για ψυχραιμία, επαγγελματισμό και άμεση διευκόλυνση του κόσμου, γίναμε μάρτυρες μιας αδιανόητης συμπεριφοράς.
Ακόμη κι αν υπήρξε εντολή για κλείσιμο των θυρών μια εντολή που ελέγχεται σοβαρά για τη σκοπιμότητα και την επικινδυνότητά της εκείνη τη στιγμή η στάση της συγκεκριμένης φύλακα ξεπερνά κάθε όριο επαγγελματικής δεοντολογίας. Το να σφαλίζεις την πόρτα στα πρόσωπα οικογενειών, ηλικιωμένων και παιδιών που προσπαθούν να γλιτώσουν από τα δακρυγόνα είναι από μόνο εγκληματικά αδικαιολόγητο. Το να καταφεύγεις δε σε υστερικές κραυγές και τεχνητό «θέατρο» περί δήθεν επίθεσης τη στιγμή που οι φίλαθλοι το μόνο που έκαναν ήταν να παρακαλούν για την ασφάλειά τους χωρίς να σηκώσουν χέρι ή να προπηλακίσουν συνιστά επικίνδυνη πρόκληση.
Η δουλειά της security σε ένα γήπεδο δεν είναι ούτε να δημιουργεί τεχνητές εντάσεις, ούτε να κατασκευάζει «θύματα» για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Είτε διέθετε άδεια είτε όχι, η εικόνα ενός ανθρώπου που πανικοβάλλει αντί να καθησυχάζει, και που εγκλωβίζει κόσμο μέσα στα χημικά, προσβάλλει την ίδια την έννοια της φύλαξης.
Οι αρμόδιοι, η εταιρεία ασφαλείας και η διοργάνωση οφείλουν άμεσες και καθαρές απαντήσεις:
Ποιος έδωσε την εντολή να μείνουν οι πόρτες κλειστές;
Και με ποια κριτήρια τοποθετούνται σε καίρια πόστα άνθρωποι που αποδεικνύονται ανέτοιμοι, επικίνδυνοι και ανίκανοι να διαχειριστούν ακόμη και την πιο απλή κατάσταση κρίσης;
Η αστυνομική και η ιδιωτική αυθαιρεσία δεν χωρούν στα γήπεδα. Ειδικά όταν θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
