«Ό,τι είναι ο δήμος, είναι και οι δημότες του». Μια φράση που συχνά ακούγεται ως κατηγορία, αλλά στην πραγματικότητα περιγράφει μια σχέση αμφίδρομη και βαθιά οργανική. Το πεζοδρόμιο της φωτογραφίας γεμάτο κάδους, πεταμένα στρώματα και ξύλινα καρούλια δεν είναι απλώς ένα δείγμα κακής διαχείρισης των απορριμμάτων· είναι το αποτύπωμα της κοινωνικής μας παιδείας και της σχέσης μας με τον δημόσιο χώρο.
Αν θέλουμε ο δήμος μας να αλλάξει, οφείλουμε να αλλάξουμε πρώτα τη σχέση μας με το «κοινό».
Ο Δήμος είναι οι υποδομές και οι υπηρεσίες, αλλά οι δημότες είναι το πνεύμα και η καθημερινή πρακτική που δίνει ζωή σε αυτές τις υποδομές.
Η καθαριότητα ξεκινά από την πόρτα μας, αλλά δεν σταματά εκεί. Τελειώνει εκεί που αρχίζει ο σεβασμός για τον διπλανό μας.
Η πόλη μας δεν είναι το σκηνικό της ζωής μας, είναι η ίδια μας η ζωή σε κοινή θέα.
