Από το μεσημέρι, δεκάδες τηλεφωνήματα. Άνθρωποι στην Κύπρο ρωτούν αν «ισχύει», αν «ξέρουμε κάτι περισσότερο», αν πρέπει να ανησυχούν. Δεν τηλεφωνούν από περιέργεια· τηλεφωνούν από φόβο. Κάπου, ένας τίτλος έτρεξε πιο γρήγορα από την ψυχραιμία. Κάπου, μια διατύπωση πούλησε περισσότερο απ’ όσο ενημέρωσε.
Σε περιόδους έντασης, ο πειρασμός της υπερβολής είναι μεγάλος. Ο πόλεμος όποια μορφή κι αν παίρνειείναι από μόνος του δύσκολος. Είναι στρατιωτικός, είναι οικονομικός, είναι ψυχολογικός. Χάνονται παιδιά, άνθρωποι που δεν φταίνε σε τίποτα, χάνονται ζωές και προοπτικές. Και συχνά, όλα ξεκινούν από αποφάσεις που λαμβάνονται «από ένα γραφείο», μακριά από τις συνέπειες που βιώνουν οι κοινωνίες.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, ο ρόλος της δημοσιογραφίας δεν είναι να ρίχνει λάδι στη φωτιά. Δεν είναι να μετατρέπει την αγωνία σε κλικ. Είναι να φωτίζει, να διασταυρώνει, να βάζει τα γεγονότα στη σωστή τους διάσταση. Ένας τίτλος δεν είναι απλώς μια πρόταση με έντονα γράμματα· είναι η πρώτη εντύπωση, το πρώτο κύμα συναισθήματος που θα περάσει στον αναγνώστη. Κι όταν αυτό το κύμα είναι πανικός, η ζημιά έχει ήδη γίνει.
Η Κύπρος είναι μια κοινωνία που κουβαλά μνήμη. Ξέρει τι σημαίνει αβεβαιότητα, ξέρει τι σημαίνει να ζεις με ανοιχτές πληγές. Γι’ αυτό και οι λέξεις εδώ έχουν ακόμη μεγαλύτερο βάρος. Δεν χρειάζεται δραματοποίηση για να κατανοήσουμε τη σοβαρότητα των εξελίξεων. Η πραγματικότητα είναι αρκετά σκληρή από μόνη της.
Η ευθύνη των μέσων ενημέρωσης είναι διπλή: να ενημερώνουν έγκαιρα και να προστατεύουν την κοινωνική συνοχή. Να ξεχωρίζουν την πληροφορία από τη φήμη. Να λένε «δεν επιβεβαιώνεται» όταν δεν επιβεβαιώνεται. Να αποφεύγουν τις γενικεύσεις που μετατρέπουν ένα ενδεχόμενο σε βεβαιότητα. Να θυμούνται ότι πίσω από κάθε οθόνη υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να φοβηθεί για το παιδί του, για τη δουλειά του, για το αύριο.
Η δημοσιογραφία δεν είναι ουδέτερη απέναντι στον πόνο· οφείλει όμως να είναι ψύχραιμη απέναντι στον φόβο. Σε εποχές όπου οι συγκρούσεις διεξάγονται και στο πεδίο της πληροφορίας, η υπευθυνότητα δεν είναι αδυναμία είναι δύναμη.
Αν θέλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, ας θυμηθούμε κάτι απλό οι τίτλοι μπορεί να φέρνουν αναγνωσιμότητα, αλλά οι κοινωνίες χρειάζονται εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη χτίζεται με ακρίβεια, μέτρο και σεβασμό.
Μουσική περιπολία Α.Σ.
