Από τον Ιούλιο, μια γυναίκα πέρασε το κατώφλι μου και μου μίλησε για το πρόβλημά της με τον εργοδότη της. Δεν ζητούσε χάρη. Ζητούσε να ακουστεί. Μετά από εκείνη, ήρθαν κι άλλοι. Άνθρωποι εργαζόμενοι. Όχι άνεργοι. Όχι «τεμπέληδες». Εργαζόμενοι.
Κανείς όμως δεν μπορεί να καταλάβει πραγματικά τι σημαίνει να δουλεύεις και να μην έχεις να φας. Να φτάνεις στο σημείο να ζητιανεύεις τρόφιμα για να ταΐσεις την οικογένειά σου. Να ζεις χωρίς ρεύμα, με κεριά, και να σκέφτεσαι τι θα πεις στα παιδιά σου όταν σε ρωτήσουν γιατί η μαμά ή ο μπαμπάς πάει στη δουλειά αλλά το ψυγείο είναι άδειο.
Τι απαντάς σ’ ένα παιδί όταν η δουλειά δεν φέρνει αξιοπρέπεια, αλλά ντροπή και φόβο;
Αυτά δεν είναι ακραία περιστατικά. Δεν είναι μεμονωμένες περιπτώσεις. Είναι η καθημερινότητα ανθρώπων στην Ελλάδα του σήμερα. Στην «αγαπημένη μας Ελλάδα», όπου η εργασία πολλές φορές δεν εξασφαλίζει ούτε τα στοιχειώδη.
Και όταν τολμήσεις να γράψεις γι’ αυτά, όταν τολμήσεις να κάνεις τη δουλειά σου ως δημοσιογράφος, τότε «η μύγα μυγιάζεται». Εκείνοι που εφαρμόζουν τις ίδιες πρακτικές νιώθουν προσβεβλημένοι.
Όχι από την αδικία που προκαλούν, αλλά από το γεγονός ότι κάποιος τη φωτίζει.
Η αλήθεια, όμως, δεν προσβάλλει. Αποκαλύπτει.
Οι εργαζόμενοι δεν είναι δούλοι. Δεν είναι αριθμοί. Δεν είναι αναλώσιμοι. Είναι άνθρωποι που κρατούν όρθιες επιχειρήσεις, υπηρεσίες, οικογένειες και τελικά ολόκληρη την κοινωνία.
Και ίσως ήρθε η ώρα έστω μία φορά κάποιοι εργοδότες να κάνουν κάτι σωστό. Να πληρώσουν στην ώρα τους. Να σεβαστούν τον κόπο. Να θυμηθούν ότι απέναντί τους δεν έχουν μηχανές, αλλά ανθρώπους με παιδιά, λογαριασμούς και αξιοπρέπεια.
Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.
Και η δημοσιογραφία υπάρχει ακριβώς για να μην μένουν αυτές οι ιστορίες στο σκοτάδι. Όπως ακριβώς μένουν σκοτεινά τα σπίτια χωρίς ρεύμα με μόνη πηγή φωτός ένα κερί.
