Σπούδασες για να βρεις εργασία. Για να έχεις άδεια, ένσημα, πληρωμή στην ώρα της. Για να νιώθεις τουλάχιστον ασφαλής.
Κι όμως, η πραγματικότητα διαψεύδει καθημερινά αυτές τις προσδοκίες. Σχεδόν κάθε μέρα φτάνουν καταγγελίες από εργαζόμενους σε διαφορετικούς κλάδους απλήρωτοι μισθοί, καθυστερήσεις μηνών, οφειλές που δεν καταβλήθηκαν ποτέ, ένσημα που «ξεχάστηκαν», υποσχέσεις που έμειναν λόγια. Η εργασία, αντί για δικαίωμα, μοιάζει συχνά με δοκιμασία αντοχής.
Νέοι άνθρωποι, με πτυχία και προσόντα, εργάζονται χωρίς σύμβαση ή με συμβάσεις που δεν τηρούνται. Άλλοι παραιτούνται σιωπηλά, φοβούμενοι ότι αν μιλήσουν θα μπουν σε «μαύρη λίστα». Το φαινόμενο δεν είναι μεμονωμένο είναι επαναλαμβανόμενο και διαχρονικό. Κι ενώ οι νόμοι υπάρχουν, η εφαρμογή τους μοιάζει προαιρετική για κάποιους εργοδότες. Ο έλεγχος ανεπαρκής, οι κυρώσεις αργές, και ο εργαζόμενος συχνά μόνος απέναντι στο σύστημα.
Κάποιες φορές αναρωτιέται κανείς: γιατί όλο αυτό; Γιατί να χρειάζεται να διεκδικείς τα αυτονόητα; Η εργασία δεν θα έπρεπε να είναι πράξη επιβίωσης με όρους επισφάλειας, αλλά βάση αξιοπρέπειας. Όσο οι καταγγελίες πληθαίνουν και οι απαντήσεις καθυστερούν, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό και βαραίνει όχι μόνο τους εργαζόμενους, αλλά ολόκληρη την κοινωνία.
