Από «Πόλη-Πρότυπο» σε Πόλη των Σκουπιδιών

Ό,τι και να του κάνεις του Έλληνα, λένε, δεν διορθώνεται με τίποτα.

Υπερβολή;

Μια βόλτα στην οδό Σμπώκου αρκεί για να μετατρέψει την ειρωνεία σε πικρή διαπίστωση.

Σακούλες σκισμένες, μπάζα παρατημένα για μέρες, παλιά έπιπλα που έγιναν μόνιμο αστικό ντεκόρ. Κάπου ανάμεσα, η καθημερινότητα των κατοίκων προσπαθεί να επιβιώσει, με τη μυρωδιά και την εικόνα να θυμίζουν περισσότερο χωματερή παρά γειτονιά.
Δυστυχώς, έχουμε μετατραπεί σε πόλη των σκουπιδιών. Όχι από έλλειψη κάδων μόνο, ούτε αποκλειστικά από ανεπάρκεια υπηρεσιών. Κυρίως από μια βαθιά ριζωμένη αδιαφορία: «ας τα αφήσω εδώ», «ας τα πετάξει ο άλλος», «δεν βαριέσαι». Κι έτσι, το προσωρινό γίνεται μόνιμο και το πρόβλημα κανονικότητα.
Οι ευθύνες μοιράζονται. Ο δήμος οφείλει συχνή αποκομιδή, έλεγχο και πρόστιμα.

Οι πολίτες οφείλουμε στοιχειώδη σεβασμό στον δημόσιο χώρο. Γιατί ο δρόμος δεν είναι αποθήκη, ούτε ο κάδος μαγικό κουτί που εξαφανίζει τα πάντα.
Ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε ονομασία.

Να φύγει το «κουασιμοδοδεια πόλη» των φυλλαδίων και των εξαγγελιών και να μπει αυτό που πραγματικά ζούμε: «Η πόλη των σκουπιδιών». Όχι ως τίτλος τιμής, αλλά ως καμπανάκι. Γιατί μόνο όταν κοιταχτούμε χωρίς ωραιοποιήσεις, υπάρχει ελπίδα να καθαρίσουμε πρώτα το μυαλό μας και μετά τους δρόμους μας.