Τα φετινά Χριστούγεννα βρίσκουν την κοινωνία παγωμένη, όχι από το κρύο, αλλά από την οικονομική ασφυξία.
Για χιλιάδες πολίτες, και ιδιαίτερα για τους συνταξιούχους, οι γιορτές δεν συνοδεύονται από χαρά και προσμονή, αλλά από άγχος και αριθμητικές πράξεις επιβίωσης.
Οι συντάξεις, αντί να λειτουργούν ως μια μικρή ανάσα μέσα στις γιορτές, κατευθύνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε φόρους, λογαριασμούς και βασικές υποχρεώσεις.
Η αγορά, από την άλλη πλευρά, μοιάζει αποκομμένη από την πραγματικότητα των εισοδημάτων.
Οι τιμές σε τρόφιμα, ενέργεια και βασικά αγαθά παραμένουν σε δυσθεώρητα ύψη, μετατρέποντας ακόμη και το χριστουγεννιάτικο τραπέζι σε πολυτέλεια. Οι βιτρίνες είναι φωτισμένες, αλλά τα πορτοφόλια σκοτεινά.
Η ακρίβεια δεν είναι πια συγκυριακό φαινόμενο· έχει γίνει μόνιμη κατάσταση, που ροκανίζει την αξιοπρέπεια των πολιτών.
Ιδιαίτερα σκληρή είναι η πραγματικότητα για τους ηλικιωμένους. Άνθρωποι που εργάστηκαν μια ζωή βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται πριν καν τελειώσει ο μήνας. Οι γιορτές, που παραδοσιακά συνδέονται με οικογενειακές στιγμές και μικρές χαρές, μετατρέπονται σε περίοδο σιωπηλής παραίτησης. Δεν είναι επιλογή η λιτότητα· είναι αναγκαστικός μονόδρομος.
Απέναντι σε αυτή την εικόνα, γεννάται ένα εύλογο ερώτημα:
πόσο ακόμη μπορεί να αντέξει η κοινωνία;
Όταν η ακρίβεια πνίγει την αγορά και οι φόροι απορροφούν τα λιγοστά εισοδήματα, τα «παγωμένα Χριστούγεννα» κινδυνεύουν να γίνουν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
Οι γιορτές, όμως, δεν είναι απλώς ημερομηνίες στο ημερολόγιο.
Είναι δείκτης κοινωνικής ευημερίας.
Και φέτος, ο δείκτης αυτός δείχνει ξεκάθαρα προς τα κάτω.
©️✍️ Αγγελική Σαρικαβάζη
