Σε μια εποχή που η πληροφορία ταξιδεύει με ταχύτητα φωτός και η παραπληροφόρηση παραμονεύει πίσω από κάθε τίτλο, ο ρόλος του δημοσιογράφου γίνεται ολοένα και πιο δύσκολος — και πιο παρεξηγημένος.
Όταν ο δημοσιογράφος είναι σωστός, ψάχνει, ελέγχει, διασταυρώνει και τελικά αποκαλύπτει, τότε πάντα θα βρεθεί κάποιος να τον κατηγορήσει.
Όταν, αντίθετα, επιλέγει τη σιωπή ή τον συμβιβασμό, χαρακτηρίζεται «ρουφιάνος» ή «ελεγχόμενος».
Κι όταν λέει την αλήθεια, χωρίς φίλτρα, χωρίς φόβο, μπαίνει στο μάτι του κυκλώνα — γιατί η αλήθεια, όσο κι αν την αποζητούμε, συχνά ενοχλεί.
Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από δημοσιογράφους με ήθος, που δε θα χαϊδεύουν αυτιά, αλλά θα φωτίζουν τα σκοτάδια της εξουσίας, της αδικίας, της διαφθοράς. Όμως, ταυτόχρονα, χρειάζεται και πολίτες που να μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά ανάμεσα στην κριτική και στη συκοφαντία, ανάμεσα στη δημοσιογραφία και στην προπαγάνδα.
Πριν λοιπόν κατηγορήσουμε έναν δημοσιογράφο, ας αναρωτηθούμε: το κάνουμε επειδή ψεύδεται ή επειδή δεν αντέχουμε την αλήθεια που φέρνει στο φως;
Η δημοσιογραφία δεν είναι επάγγελμα ευκολίας ούτε πεδίο δημοσίων σχέσεων. Είναι καθήκον απέναντι στην κοινωνία — κι όποιος την υπηρετεί με συνέπεια, αξίζει όχι την καχυποψία μας, αλλά τον σεβασμό μας.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗΣ
