Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη
Η φύση μιλάει μέσα από την ησυχία της. Δεν χρειάζεται λόγια για να μας δείξει τη δύναμή της, την ομορφιά της, αλλά και την πληγή της. Μια καμμένη εκτάση, ένα δέντρο που καταρρέει, ένα ζώο που τρέχει για να σωθεί – αυτές οι εικόνες είναι κραυγές που δεν μπορούμε πλέον να αγνοούμε.
Και όμως, παρά τις χιλιάδες «λέξεις» που μας στέλνει, εμείς επιμένουμε να μην τις διαβάζουμε. Καίμε δάση, ρυπαίνουμε θάλασσες, σκοτώνουμε είδη. Είναι σαν να σπαταλάμε το λεξικό της ζωής, σελίδα-σελίδα, χωρίς να το έχουμε καν καταλάβει.
Η φύση όμως δεν είναι θύμα. Είναι μητέρα, και όπως όλες οι μητέρες, μας προστατεύει ακόμα κι όταν την πληγώνουμε. Μας δίνει οξυγόνο, τροφή, καταφύγιο. Αλλά η υπομονή της δεν είναι άπειρη. Κάποια στιγμή, οι εικόνες που θα βλέπουμε δεν θα είναι πλέον προειδοποιήσεις, αλλά επιτύμβιες “πλάκες”.
Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να μετράμε τις λέξεις και να αρχίσουμε να τις ακούμε.
Φυλακές άγγελοι μας.. είναι όλοι εκείνοι που γίνονται “ασπίδα” να την σώσουν..
Ένα λεπτό ανάσας για να συνεχίσουν τη μάχη τους.
Την ώρα που η Ελλάδα καίγεται, αυτοί οι άνθρωποι στέκονται μπροστά στις φλόγες για όλους μας.
Χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς όρια.
Σεβασμός. Στήριξη. Ευγνωμοσύνη.
Κουράγιο και καλή δύναμη στους πυροσβέστες μας.
Υ.Γ.
Όταν και το τελευταίο δέντρο θα έχει κοπεί
Όταν τα ποτάμια θα έχουν μολυνθεί
Όταν τα ψάρια της θάλασσας θα είναι νεκρά
τότε ο άνθρωπος θα καταλάβει
ότι τα χρήματα …δεν τρώγονται
Ινδιάνικη παροιμία
