Κάθε χρόνο,
το οξυγόνο της Ελλάδας καίγεται,
και η γη τρώγεται σαν χαρτί.
Τα δάση γκριμιάζουν,
τα ζώα τρέχουν σαν στρατιώτες χωρίς όπλα,
μαχόμενα με μια μάχη που ήδη έχασαν.
Οι ελάφια, οι χελώνες, οι αηδόνια —
κόκκαλα και φτερά στην τέφρα.
Ο ουρανός γεμίζει με καπνούς μαύρους,
σαν θρήνους που δεν ακούγονται ποτέ.
Κι εμείς;
Στεκόμαστε σαν ερείπια, ένα ανθρώπινο χέρι, φέρνει την καταστροφή.
Ας κρατήσει το τελευταίο δέντρο και ας κρεμαστεί!
Όσο εμείς περιμένουμε, τη βροχή, σαν δικαιοσύνη που αργεί..
Α.Σ.
