Χθες συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από τον σεισμό που συγκλόνισε το Αρκαλοχώρι και την ευρύτερη περιοχή. Τέσσερα χρόνια από τότε που οικογένειες είδαν τα σπίτια τους να γκρεμίζονται, τα όνειρά τους να θρυμματίζονται μέσα σε μια στιγμή. Τέσσερα χρόνια, και όμως για πολλούς η ζωή παραμένει εγκλωβισμένη μέσα σε κοντέινερ.
Παιδιά μεγαλώνουν σε πρόχειρους οικισμούς, σπουδάζουν, ερωτεύονται, σχεδιάζουν το μέλλον τους ανάμεσα σε τσίγκινους τοίχους. Γονείς παλεύουν να κρατήσουν την αξιοπρέπεια και την οικογένεια όρθια, ενώ η Πολιτεία εξακολουθεί να υπόσχεται…
Για πόσο ακόμη θα χαρακτηρίζουμε την προσωρινότητα «λύση»;
Το Αρκαλοχώρι δεν ζητάει ελεημοσύνη. Ζητάει το αυτονόητο: σπίτια ασφαλή, χωριά ζωντανά, μια ζωή κανονικότητας. Γιατί ο σεισμός έσπειρε τον πόνο, αλλά η αδιαφορία και οι καθυστερήσεις τον κάνουν να ριζώνει βαθύτερα.
Τελικά, θα δώσει σημασία η “πολιτεία” σε αυτούς τους ανθρώπους;
Ή θα αφήσει μια ολόκληρη κοινωνία να σαπίζει μέσα σε κοντέινερ, περιμένοντας να «ξεχαστεί» όπως συχνά συμβαίνει στη χώρα μας;
Ο χρόνος περνάει. Μα για τους σεισμόπληκτους του Αρκαλοχωρίου, η ώρα έχει παγώσει από εκείνο το πρωινό του 2021.
Και η ευθύνη γι’ αυτό βαραίνει όλους όσοι υπόσχονταν ότι «κανείς δεν θα μείνει αβοήθητος».
