Ονομάζομαι Ζαχαρίας Δασκαλογιάννης, κατάγομαι από το Καστελόριζο, η εργασία μου με έστειλε να πάω στην Κρήτη μόνιμα.
Και συγκεκριμένα στο Ηράκλειο Κρήτης.
Η καθημερινότητα αποτέλεσε ένα πολιτισμικό σοκ.
Άρα δικαίωμα στη σύγκριση δύο διαφορετικών ‘κόσμων’.
Δεν αργείς στα ραντεβού εκτός αν το θες πραγματικά.
Το «σε 5 λεπτά είμαι εκεί» έχει πραγματικό νόημα. Καμία σχέση με Αθήνα ή κάποια άλλη πόλη.
Δεν έχω ακούσει ούτε μια φορά «τίνος είσαι ‘συ;».
Οι αποστάσεις είναι μικρές.
Βρίσκεις να παρκάρεις έξω από το σπίτι.
Η καφετέρια πάνω στο κύμα.
Σχολάς από τη δουλειά και πας για μια βουτιά στη θάλασσα.
Δεν χρειάζεται να βάλεις κάμερα ασφαλείας. Υπάρχει η γειτόνισσα.
Πανηγύρι με κρέας σε πλαστικό πιάτο και αμέτρητη τσικουδιά.
Στο χωριό έχει κουνούπια. όλο τον χρόνο γ@@ω το κέρατό μου!
Στην επαρχία παίζουν πολύ τα παρατσούκλια.
Οποιαδήποτε γριούλα συναντήσεις στο δρόμο και τη χαιρετήσεις θα ανταποδώσει λες και είσαι το 16ο εγγόνι της.
Θα ακούσεις ‘καλημέρα’ από τους γείτονες.
Πονάει το κεφάλι; Πρώτα ξεμάτιασμα και μετά παυσίπονο.
Αν δεν περάσει, τσικουδιά φάρμακο!
