Από την Μουσική Περιπολία
Λένε ότι αγαπούν τα ζώα. Τους βλέπεις να φωνάζουν για δικαιώματα, να μοιράζουν δάκρυα στα social media, να καταδικάζουν κάθε παραβίαση. Αλλά τι γίνεται όταν η «αγάπη» τους είναι επιλεκτική; Όταν τα δικά τους συναισθήματα δικαιολογούν τη βία εναντίον άλλων ζώων – ή ακόμα και ανθρώπων;
Τελικά, ο άνθρωπος δεν είναι αυτό που δείχνει, αλλά αυτό που κάνει. Μπορεί να ντύνεται με φιλοζωικές αρχές, να κρύβεται πίσω από ηθικούς λόγους, αλλά αν οι πράξεις του φέρνουν πόνο, τότε τι αξία έχει η υποκρισία του;
Και ρωτάς: «Τι φταίει μια ψυχή;» Όχι. Φταίει η εγωκεντρική αντίληψη ότι μπορούμε να διαλέγουμε ποια ζωή αξίζει συμπόνοια και ποια όχι. Φταίει η απάθεια που κρύβεται πίσω από τις εύκολες καταδίκες. Φταίει η επιλεκτική οργή, που ξεσπά μόνο όταν τα συμφέροντά κάποιων δεν πληρώνονται.
Γιατί η πραγματική φιλοζωία δεν κάνει διακρίσεις. Δεν υπερασπίζεται μόνο τα σκυλιά και τις γάτες, ενώ αγνοεί τα ζώα σε σφαγεία ή τα άγρια πλάσματα που εκδιώκονται. Δεν καταστρέφει τον έναν για να σώσει τον άλλο.
Κι αν κάποιος νομίζει ότι μπορεί να παίζει Θεό, να αποφασίζει ποια ψυχή αξίζει ζωή και ποια όχι… ας θυμηθεί ότι κι εκείνος είναι απλώς ένας άνθρωπος. Και η ιστορία δεν θα τον θυμάται ως «φιλόζωο», αλλά ως υποκριτή.
