Δεν προλαβαίνεις να δεις το φανάρι να γίνεται πράσινο και ήδη ακούγεται η πρώτη κόρνα. Μια βιασύνη σχεδόν αντανακλαστική, που σε πιέζει να ξεκινήσεις αμέσως, λες και κάθε δευτερόλεπτο καθυστέρησης είναι ασυγχώρητο. Κι όμως, λίγα μέτρα πιο κάτω, η πραγματικότητα σε διαψεύδει.
Οι δρόμοι είναι γεμάτοι λακκούβες, φθορές και παγίδες που σε αναγκάζουν να μειώσεις ταχύτητα. Εκεί που σε πιέζουν να τρέξεις, πρέπει τελικά να κινηθείς με 30 χιλιόμετρα την ώρα και πάλι με προσοχή. Το τιμόνι σφίγγεται, τα μάτια καρφώνονται στο οδόστρωμα και η οδήγηση μετατρέπεται σε διαρκή άσκηση αποφυγής.
Η αντίφαση είναι προφανής: από τη μία η κοινωνική πίεση για ταχύτητα, από την άλλη η ανάγκη για ασφάλεια. Αν δεν κινηθείς γρήγορα, ενοχλείς. Αν κινηθείς γρήγορα, κινδυνεύεις. Και τελικά, ο οδηγός βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα σε κορναρίσματα και κακοτεχνίες.
Σε αυτή την καθημερινότητα, η ψυχραιμία γίνεται απαραίτητη. Γιατί όσο κι αν βιάζονται οι άλλοι, η πραγματικότητα του δρόμου επιβάλλει κάτι απλό προσοχή πάνω απ’ όλα.
