Την ώρα που οι κεραυνοί σκίζουν το σκοτάδι και η βροχή χτυπά με μανία τα παράθυρά μας, η ζεστασιά του σπιτιού μοιάζει με το μεγαλύτερο προνόμιο του κόσμου. Όμως, πίσω από τους τοίχους και την ασφάλεια, η σκέψη μας ταξιδεύει σε εκείνα τα μάτια που γυαλίζουν μέσα στο κρύο.
Στα αδέσποτα που τρέμουν κάτω από ένα μπαλκόνι, που προσπαθούν να βρουν μια στεγνή γωνιά ανάμεσα στις σταγόνες και τον παγωμένο αέρα. Για εμάς η καταιγίδα είναι ένα σκηνικό· γι’ αυτά είναι μια μάχη για την ίδια τους την ανάσα. Είναι οι «αόρατοι» κάτοικοι της πόλης μας, που με κάθε αστραπή αναζητούν λίγη ελπίδα και ένα καταφύγιο που συχνά δεν υπάρχει.
Αυτές τις στιγμές, η ανθρωπιά μας είναι η μόνη τους στέγη. Μια ανοιχτή πόρτα, ένα πιάτο φαγητό, ένα βλέμμα γεμάτο φροντίδα. Γιατί η αξία μας ως άνθρωποι δεν κρίνεται από το πόσο ψηλά χτίζουμε τα τείχη μας, αλλά από το πόσο χώρο αφήνουμε στην καρδιά μας για όσους δεν έχουν που να ακουμπήσουν.
«Η ανθρωπιά δεν γνωρίζει καταιγίδες, μόνο πράξεις.»
