Έχω επισημάνει αρκετές φορές, Δημόσιο Σύστημα Υγείας δεν είναι μόνο η
νοσοκομειακή περίθαλψη και η πρωτοβάθμια φροντίδα, είναι και η Πρόνοια
και η Ψυχική Υγεία.
Δυστυχώς υπάρχουν μεγάλες παθογένειες στις προνοιακές μονάδες που
έχουν σχέση με τις τραγικές ελλείψεις προσωπικού, την υποχρηματοδότηση
και την παντελή έλλειψη προγραμμάτων αποϊδρυματοποίησης. Οι προνοιακές
μονάδες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα εξοπλισμού, υποδομών, με
ακατάλληλα κτίρια για να περιθάλπουν παιδιά και ενήλικες με σοβαρές
αναπηρίες. Τα προβλήματα έγιναν εντονότερα όταν οι δομές της πρόνοιας
πέρασαν διοικητικά, οργανωτικά, θεσμικά από το Υπουργείο Υγείας στο
Υπουργείο Εργασίας (δεν έχει γίνει κατανοητή η σχέση της πρόνοιας με το
υπουργείο Εργασίας) και σήμερα στο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και
Οικογένειας (άρα η ευθύνη μεταφέρεται από το κράτος στην οικογένεια). Θα
πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι υπηρεσίες της πρόνοιας είναι υπηρεσίες
υγείας.
Το προσωπικό στις μονάδες είναι ελάχιστο, έχουν απομείνει λιγότεροι από
2400 εργαζόμενοι από τους 5000 που ήταν πριν την κρίση. Δεν υπάρχουν
οργανισμοί λειτουργίας, ένας υπάλληλος νοσηλευτικής υπηρεσίας κάνει
βάρδια για 30 και πλέον περιθαλπόμενους με σοβαρές αναπηρίες και που
χρήζουν συνεχώς παρακολούθηση και ατομική φροντίδα. Στις προνοιακές
μονάδες που φιλοξενούνται παιδιά, μια βρεφοκόμος κάνει βάρδια με 15 έως
και 20 περιθαλπόμενα παιδιά. Δεν υπάρχουν μάγειροι, προσωπικό
καθαριότητας, προσωπικό σίτισης και πολλές φορές ένας εργαζόμενος κάνει
τα πάντα. Γιατροί δεν υπάρχουν, παρά μόνο ιδιώτες γιατροί που
συμβάλλονται με τις προνοιακές μονάδες και τις επισκέπτονται λίγες φορές το
μήνα.
Στις προνοιακές μονάδες της χώρας φιλοξενούνται πάνω από 3000 παιδιά και
ενήλικες με ειδικές ανάγκες, ιδιαιτερότητες σοβαρές αναπηρίες.
Με πρόσχημα την αποϊδρυματοποίηση επιχειρούν να εκχωρήσουν την
φροντίδα των ευπαθών ομάδων σε δομές πέρα του δημόσιου τομέα. Την
αποϊδρυματοποίηση θα πρέπει να την αναλάβει ο δημόσιος τομέας. Οι
υπηρεσίες που πρέπει να αναπτυχθούν να ανήκουν οργανικά στις προνοιακές
μονάδες νομικά δημοσίου δικαίου. Οι περιθαλπόμενοι δυστυχώς δεν έχουν
την μπόρεση, την ικανότητα, τη δυνατότητα να διεκδικήσουν τα δικαιώματα
τους.
Οφείλουμε ως εργαζόμενοι στη δημόσια Υγεία αλλά και ως κοινωνία να
στηρίξουμε την Πρόνοια και να απαιτήσουμε σύγχρονες προνοιακές μονάδες
που να διασφαλίζουν αξιοπρεπή, επιστημονική και ασφαλής φροντίδα. Ένα
σύστημα πρόνοιας που να σέβεται τα δικαιώματα των περιθαλπόμενων και
των εργαζόμενων.
