«Η Ελλάδα Καίγεται – Και Εμείς Κοιμόμαστε»

Γράφει η Αγγελική Σ.

Συνηθίσαμε την καταστροφή, τη μυρωδιά της καμένης γης, κι όμως, κάθε χρόνο, όταν οι φλόγες κατατρώγουν τη χώρα μας, η αντίδραση είναι η ίδια:

συγκίνηση, θρήνος, αγωνία — και μετά… ξεχασιά. Μέχρι την επόμενη φωτιά.
Κάθε χρόνο το ίδιο σενάριο:
Φωτιές που τρώνε δάση, σπίτια, ζωές.
Καπνοί που μετατρέπουν το πρωί σε νύχτα.
Κατάμαυρες εικόνες σε κανάλια και social media — σαν ταινία καταστροφής που δεν σταματά να επαναλαμβάνεται.
«Φίλε μη κλαίς, τα δάκρυα δεν σβήνουν τις φωτιές»…
Ως πότε συνάνθρωπε, συμπατριώτη θα βλέπεις και θα ανέχεσε αυτές τις εικόνες και καταστάσεις με τις ολέθριες συνέπειες τους;
Ως πότε θα ανέχεσε να καταστρέφουν το οξυγόνο και τη χώρα σου εγκληματίες εμπρηστές;
Τα καλοκαίρια μας έχουν αλλάξει. Έχουμε κλειστεί στα σπίτια για να μπορούμε ν” αναπνέουμε. Δεν υπάρχουν δέντρα να ρίξουν τη θερμοκρασία.
Οι πλημμύρες το χειμώνα έρχονται..
Δεν ξέρω τι άλλο μας περιμένει, αλλά το ότι έχουμε κάψει όλη τη χώρα, θα έπρεπε να μας τρομοκρατεί.
Και μην ξεχνάμε…
Μόνο ευγνωμοσύνη και ευχαριστώ για τους πυροσβέστες μας που παλεύουν σε αντίξοες συνθήκες. Και μην τους ξεχνάμε το χειμώνα!