Δίπλα στις εργατικές κατοικίες του Κατσαμπά κυλά ένα ποτάμι. Θα μπορούσε να είναι ένα κομμάτι φυσικής ομορφιάς μέσα στη γειτονιά, μια μικρή ανάσα για τους κατοίκους. Αντί γι’ αυτό, συχνά μετατρέπεται σε χώρο όπου καταλήγουν καναπέδες, στρώματα και κάθε λογής ογκώδη αντικείμενα.
Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς αντιαισθητική. Είναι μια πράξη έλλειψης σεβασμού προς το περιβάλλον και προς την ίδια τη γειτονιά. Το να πετά κάποιος τα παλιά του αντικείμενα στο ποτάμι δεν λύνει το πρόβλημα· απλώς το μεταφέρει αλλού, δημιουργώντας ρύπανση και υποβαθμίζοντας τον χώρο που ανήκει σε όλους.
Οι δήμοι διαθέτουν υπηρεσίες για τη συλλογή ογκωδών αντικειμένων, ώστε τέτοιες καταστάσεις να αποφεύγονται. Ωστόσο, όσο κάποιοι επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της εγκατάλειψης, το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο: ένα φυσικό σημείο της πόλης να μετατρέπεται σε πρόχειρη χωματερή.
Το ζήτημα είναι κυρίως θέμα νοοτροπίας. Η προστασία του δημόσιου χώρου δεν είναι ευθύνη μόνο των αρχών, αλλά και των ίδιων των πολιτών. Γιατί το ποτάμι της γειτονιάς δεν ανήκει σε κανέναν ξεχωριστά ανήκει σε όλους μας.
