Σε μια εποχή όπου η δημόσια εικόνα και η επιρροή στα κοινωνικά δίκτυα συχνά συγχέονται με την αυθεντικότητα, πληθαίνουν οι περιπτώσεις ανθρώπων που εμφανίζονται ως υποστηρικτές, μόνο και μόνο για να εκμεταλλευτούν εκείνους που τους εμπιστεύονται.
Δεν είναι λίγοι όσοι «αγκαλιάζουν» δημιουργούς, συγγραφείς ή ευάλωτες προσωπικότητες, προβάλλοντας πρόθεση στήριξης, αλλά στην πραγματικότητα λειτουργούν με όρους συναλλαγής, επιβάλλοντας ρήτρες, απαιτήσεις ή ακόμη και ψυχολογική πίεση.
Το φαινόμενο γίνεται πιο ανησυχητικό όταν η αρχική αποδοχή μετατρέπεται σε έλεγχο. Άνθρωποι που έχουν καταθέσει την ψυχή τους σε ένα έργο σε ένα βιβλίο, σε μια ιδέα, σε μια δημιουργική προσπάθεια βρίσκονται αντιμέτωποι με απειλές, δημόσιες προσβολές ή εκφοβισμό μέσω διαδικτύου. Η στήριξη παύει να είναι πράξη εμπιστοσύνης και μετατρέπεται σε μηχανισμό επιβολής.
Η ουσία του προβλήματος δεν βρίσκεται μόνο στους θύτες, αλλά και στην κουλτούρα που επιτρέπει τέτοιες συμπεριφορές να κανονικοποιούνται. Η κοινωνία συχνά επιβραβεύει την επιφάνεια και όχι την πρόθεση, τη δύναμη και όχι την εντιμότητα. Έτσι, όσοι πραγματικά προσφέρουν ανιδιοτελώς μένουν στη σκιά, ενώ όσοι λειτουργούν με ιδιοτέλεια αποκτούν βήμα και επιρροή.
Η προειδοποίηση, λοιπόν, είναι απλή αλλά ουσιαστική: χρειάζεται προσοχή στο ποιον εμπιστευόμαστε. Η αληθινή στήριξη δεν συνοδεύεται από όρους, ούτε απαιτεί ανταλλάγματα. Βρίσκεται στους ανθρώπους που προσφέρουν χωρίς να υπολογίζουν κέρδος, που ενθαρρύνουν χωρίς να δεσμεύουν, που προστατεύουν αντί να εκθέτουν.
Σε μια κοινωνία που δοκιμάζει καθημερινά τα όρια της εμπιστοσύνης, ίσως η μεγαλύτερη πράξη αντίστασης είναι να επιλέγουμε συνειδητά ποιον αφήνουμε να σταθεί δίπλα μας. Γιατί η αγκαλιά που δίνεται χωρίς ιδιοτέλεια είναι σπάνια και γι’ αυτό πολύτιμη.
