Δεν υπάρχουν λέξεις… Μόνο σιωπή…

Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη (Μουσική Περιπολία)

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί αυτές οι πέντε γυναίκες «επέλεξαν» τη νυχτερινή βάρδια;

Όχι γιατί τους άρεσε το σκοτάδι.
Όχι γιατί άντεχαν πιο εύκολα την κούραση.
Αλλά για να μπορούν να βλέπουν τα παιδιά τους τη μέρα. Να τα ξυπνάνε για το σχολείο. Να μαγειρεύουν. Να είναι παρούσες. Να είναι μάνες.

Πέντε γυναίκες εργάτριες που δεν πήγαν στη δουλειά για ρίσκο. Πήγαν για το μεροκάματο. Για το ρεύμα. Για το ενοίκιο. Για τα φροντιστήρια. Για τη ζωή.

Κι όμως, σύμφωνα με όσα έχουν καταγγελθεί, από το καλοκαίρι υπήρχε μυρωδιά υγραερίου. Οι εργαζόμενοι το έλεγαν. Το φοβόντουσαν. Το ανέπνεαν.
Και τίποτα δεν άλλαζε.

Ούτε ουσιαστικός έλεγχος.
Ούτε αισθητήρες σε έναν χώρο που – όπως αναφέρεται – λειτουργούσε χωρίς τις απαραίτητες προδιαγραφές.
Ούτε διακοπή εργασιών μέχρι να διασφαλιστεί ότι οι άνθρωποι είναι ασφαλείς.

Μήνες ολόκληρους, λένε, το αέριο πότιζε το έδαφος.
Μήνες ολόκληρους, η αγωνία γινόταν συνήθεια.
Μέχρι που η «συνήθεια» έγινε τραγωδία.

Πέντε γυναίκες πέθαναν μέσα στην καθημερινότητά τους.
Στη δουλειά τους. Στη βάρδιά τους.
Όχι σε κάτι παράνομο. Όχι σε κάτι ακραίο. Στην προσπάθειά τους να ζήσουν αξιοπρεπώς.

Και το πιο σκληρό;
Αυτές οι ζωές κόπηκαν χωρίς ποτέ να ακουστεί η ιστορία τους. Χωρίς τίτλους. Χωρίς αφιερώματα. Μόνο ένας αριθμός σε μια είδηση.

Μα δεν είναι αριθμοί.
Ήταν μαμάδες. Κόρες. Φίλες. Γυναίκες που δούλευαν νύχτα για να χαρίζουν μέρα στα παιδιά τους.

Αν κάτι πρέπει να μείνει απόψε από αυτό το μικρόφωνο, είναι αυτό:
Η ασφάλεια στη δουλειά δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι κόστος. Είναι δικαίωμα. Είναι ζωή.

Και καμία ζωή εργαζόμενου δεν πρέπει να θεωρείται αναλώσιμη.

Βαριά μέρα… και ακόμα πιο βαριές οι καρδιές μας.

Στη θλίψη δεν υπάρχουν αντίπαλοι. Δεν υπάρχουν ομάδες, χρώματα, συνθήματα. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι. Άνθρωποι που πονάνε. Άνθρωποι που θρηνούν. Άνθρωποι που απόψε κοιτούν μια άδεια καρέκλα στο σπίτι τους και δεν μπορούν να πιστέψουν ότι είναι αλήθεια.

«Εχθροί» για 90 λεπτά, τρεις – τέσσερις φορές τον χρόνο. Έτσι μας έμαθαν. Έτσι μάθαμε να ζούμε το ποδόσφαιρο, το πάθος, την ένταση. Όμως τις υπόλοιπες μέρες… είμαστε απλώς άνθρωποι. Γείτονες. Συμμαθητές. Συνάδελφοι. Φίλοι χωρίς να το ξέρουμε.

Σήμερα δεν υπάρχουν λόγια που να φτάνουν.
Μόνο σιωπή. Μια σιωπή που φωνάζει από πόνο.

Χάθηκαν τόσοι νέοι άνθρωποι…
Επτά νέα παιδιά. Επτά όνειρα που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν. Επτά χαμόγελα που έσβησαν νωρίς. Παιδιά που είχαν σχέδια, φίλους, αγάπες, μια ζωή μπροστά τους. Και τώρα έμειναν μόνο φωτογραφίες, αναμνήσεις και ένα «γιατί» που δεν θα απαντηθεί ποτέ.

Ο πόνος είναι κοινός. Δεν έχει χρώμα. Δεν έχει ομάδα. Δεν έχει πλευρά.

Από αυτό το μικρόφωνο, σήμερα, δεν μιλάμε ως οπαδοί. Μιλάμε ως άνθρωποι. Στεκόμαστε δίπλα στις οικογένειες που θρηνούν. Στους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους. Στα αδέρφια, στους φίλους, σε όλους όσοι απόψε νιώθουν τον κόσμο τους να γκρεμίζεται.

Κουράγιο… όσο βαρύ κι αν ακούγεται αυτή η λέξη.
Δύναμη… για τις μέρες που έρχονται και θα είναι ακόμα πιο δύσκολες.

Ας κρατήσουμε τουλάχιστον αυτό:
Να μη χαθούν κι άλλα παιδιά στο όνομα καμίας αντιπαλότητας.
Να θυμόμαστε πως πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι.

Σήμερα, σκύβουμε το κεφάλι.
Σήμερα, πονάμε μαζί.