Υπάρχουν δημοσιογράφοι που ξυπνούν με μια είδηση στο μυαλό και κοιμούνται με δεκάδες αναπάντητα μηνύματα στο κινητό τους. Δημοσιογράφοι που θα φάνε «άκυρο», που θα ακούσουν το «δεν σχολιάζω», που θα κλείσουν το τηλέφωνο γνωρίζοντας ότι ίσως όλη η δουλειά της ημέρας δεν θα δημοσιευτεί ποτέ.
Κι όμως, συνεχίζουν.
Γιατί η δημοσιογραφία δεν είναι αντιγραφή. Είναι επιμονή. Είναι έρευνα. Είναι ευθύνη. Είναι να ψάχνεις μέχρι να βρεις την αλήθεια όχι μέχρι να βρεις ποιος την έγραψε πρώτος για να την αντιγράψεις.
Υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν, διασταυρώνουν, ρισκάρουν σχέσεις και πρόσβαση για μια σωστή πληροφορία. Που σέβονται τον αναγνώστη αρκετά ώστε να μην του σερβίρουν εύκολες λύσεις. Που παλεύουν για μια είδηση γνωρίζοντας ότι μπορεί να μη βγει ποτέ στον αέρα.
Και μετά υπάρχουν οι άλλοι.
Εκείνοι που δεν ήταν ποτέ στο ρεπορτάζ. Που δεν πήραν ποτέ ένα δύσκολο τηλέφωνο. Που δεν περίμεναν ώρες για μια επιβεβαίωση. Εκείνοι που ανοίγουν μια ιστοσελίδα, αντιγράφουν τον κόπο κάποιου άλλου, αλλάζουν δύο λέξεις και βάζουν μια «πηγή» που στην πραγματικότητα είναι η πηγή της πηγής.
Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία.
Είναι κλοπή.
Η δημοσιογραφία δεν είναι copy-paste. Δεν είναι ταχύτητα χωρίς ευθύνη. Δεν είναι views χωρίς ιδρώτα. Δεν είναι να χτίζεις όνομα πάνω στην εργασία ανθρώπων που δούλεψαν πραγματικά.
Γιατί, ας το πούμε καθαρά “κλέβοντας” τον ιδρώτα δημοσιογράφων δεν γίνεσαι δημοσιογράφος.
Γίνεσαι απλώς κάποιος που εκμεταλλεύεται τη δουλειά των άλλων.
Και όσο η δημοσιογραφία θα επιβιώνει χάρη σε ανθρώπους που επιμένουν να κάνουν ρεπορτάζ, τόσο θα ξεχωρίζει ποιος υπηρετεί την ενημέρωση και ποιος απλώς την αναπαράγει.
Η δημοσιογραφία δεν χρειάζεται περισσότερους αντιγραφείς.
Χρειάζεται ανθρώπους που έχουν το θάρρος να ψάξουν, να αμφισβητήσουν και να υπογράψουν κάτι που είναι πραγματικά δικό τους.
Σωματείο δημοσιογράφων
