Τις τελευταίες ημέρες, μια σειρά περιστατικών και υποθέσεων που σχετίζονται με την Κρήτη έχουν ανάψει ξανά τα αίματα στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει∙ όμως αυτή τη φορά, η οργή και η χλεύη φαίνεται να έχουν ξεπεράσει τα όρια της κριτικής και να έχουν μετατραπεί σε στοχευμένη επίθεση απέναντι σε ένα ολόκληρο νησί.
Σχόλια όπως «να κοπούν οι συντάξεις», «να γίνει η Κρήτη ανεξάρτητη» ή «όλοι οι Κρητικοί είναι έτσι» διακινούνται αβίαστα στο διαδίκτυο. Μια βεντέτα που γεννήθηκε από συγκεκριμένες πράξεις κάποιων λίγων ατόμων, μεταφέρεται και διογκώνεται, ώσπου τελικά γίνεται εργαλείο στοχοποίησης μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Αυτή η τάση δεν είναι καινούργια. Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, η συλλογική τιμωρία έχει γίνει σχεδόν καθημερινότητα. Μια είδηση, ένα περιστατικό, μια συμπεριφορά, αρκούν για να στιγματιστούν χωρίς δεύτερη σκέψη χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι ούτε έχουν σχέση ούτε ευθύνη για ό,τι συνέβη.
Η Κρήτη δεν είναι ούτε «άγρια Δύση» ούτε ένας τόπος που καθορίζεται από μερικές ακραίες φωνές. Είναι ένας τόπος με ιστορία, παράδοση φιλοξενίας, αγώνες, κουλτούρα που πέρασε και διαμόρφωσε την ταυτότητα της χώρας. Είναι μια κοινότητα με τις αντιφάσεις και τις δυσκολίες της, όπως και κάθε περιοχή της Ελλάδας.
Όταν από το «κάποιοι έκαναν αυτό» περνάμε στο «όλοι είναι έτσι», τότε δεν μιλάμε για κοινωνικό σχολιασμό. Μιλάμε για ρητορική μίσους.
Και αυτή η ρητορική δεν χτίζει, ούτε διορθώνει. Χωρίζει. Δηλητηριάζει. Υπονομεύει το κοινό μας έδαφος — αυτό που τόσο εύκολα ξεχνάμε, αλλά έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ.
Αν κάτι πρέπει να προκύψει από τα γεγονότα, είναι διάλογος. Είναι ευθύνη όπου πραγματικά υπάρχει. Είναι απόρριψη της βίας, της αλαζονείας και της λογικής της «παλικαριάς».
Όχι όμως η καταδίκη ενός ολόκληρου τόπου.
Γιατί ένα νησί δεν το ορίζουν οι χειρότεροι άνθρωποί του.
Το ορίζουν οι καλύτεροι — και αυτοί είναι πολλοί περισσότεροι από όσους αφήνει να φανεί ο θόρυβος του διαδικτύου.
ΤΑ ΚΡΗΤΙΚΟΠΑΙΔΑ
