Ήταν παραμονή Χριστουγέννων όταν η Άννα επέστρεψε στο χωριό. Το κρύο έσφιγγε τα δέντρα, τα φώτα έλαμπαν στα παράθυρα, κι εκείνη ένιωθε πως κάθε ανάσα της μύριζε παρελθόν. Ο Νίκος ήταν ακόμα εκεί. Το ήξερε. Κάποτε κρατούσαν ο ένας τον άλλο δίπλα στο παλιό πεύκο της πλατείας, τότε που πίστευαν ότι ο κόσμος δεν τελειώνει ποτέ.
Τον είδε έξω από το μικρό καφενείο, με το παλτό μισάνοιχτο και τα χέρια βαθιά στις τσέπες. Σήκωσε το βλέμμα και τα μάτια τους συναντήθηκαν σαν σπίθα που περίμενε χρόνια να ξαναγίνει φωτιά.
«Γύρισες,» είπε εκείνος, χωρίς να χαμογελάσει. Δεν χρειαζόταν. Η φωνή του μιλούσε για λογαριασμό όλων των Χριστουγέννων που είχαν χαθεί.
«Γύρισα,» απάντησε.
Περπάτησαν μαζί προς το παλιό πεύκο. Το χιόνι έπεφτε απαλά, σαν να φοβόταν να διακόψει τη στιγμή. Η Άννα ένιωθε την καρδιά της να χτυπά δυνατά, σαν να ήθελε να βγει μπροστά, να μιλήσει εκείνη αντί για τα χείλη της.
«Ξέρεις,» είπε ο Νίκος σιγανά, «νόμιζα ότι αν σε ξανάβλεπα, θα είχαν περάσει όλα. Μα δεν πέρασαν.»
Η Άννα άπλωσε το χέρι της. Δεν τον άγγιξε ακόμα. Απλώς το άφησε κοντά στο δικό του — αρκετά κοντά ώστε η ζεστασιά να γεφυρώσει τη σιωπή.
«Κάποια πράγματα δεν τελειώνουν,» απάντησε.
Ο Νίκος της έπιασε το χέρι. Σφιχτά. Σαν να φοβόταν ότι θα χαθεί πάλι.
Τα φώτα του χωριού άναψαν εκείνη τη στιγμή. Κάποιος έβαλε μουσική. Γέλια αντήχησαν από τα σπίτια. Κι η νύχτα έμοιαζε να ανασαίνει μαζί τους.
Δεν είπαν άλλα. Δεν χρειάστηκε.
Τα Χριστούγεννα εκείνα δεν είχαν δώρα, ούτε μεγάλες δηλώσεις. Μόνο ένα χέρι μες στο χέρι, ένα χιόνι που έπεφτε ήρεμα, και μια καρδιά που θυμόταν πώς να χτυπά.
