Κι όπως αλλάζει ο χρόνος, εύχεσαι όχι με θόρυβο, αλλά με εκείνη τη σιωπηλή ελπίδα που πονά, να άλλαζε και η ψυχή των ανθρώπων.
Ένα απλό “reset” ψυχής να θυμηθούν πώς είναι να αγαπούν τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, όχι σαν ιδιοκτησία ή τρόπαιο, αλλά σαν θαύμα. Να πάψουν να μπερδεύουν τη δύναμη με την ειρωνεία και τη ζωή με την κοροϊδία.
Γυναίκες δυνατές, όχι γιατί έμαθαν να αντέχουν την υποτίμηση, αλλά γιατί αρνήθηκαν να τη δεχτούν ως προτεραιότητα.
Και οι γιοι… να μη σηκώνουν χέρι στους γονείς τους, γιατί όποιος χτυπά τη ρίζα του, κόβει το ίδιο του το δέντρο.
Τα εγγόνια να μη γελούν εις βάρος των ηλικιωμένων, γιατί εκείνο το γέλιο είναι δανεικό και μια μέρα θα τους επιστραφεί.
Οι δρόμοι να πάψουν να είναι πεδία βίας, να μη γίνονται όπλα τα αυτοκίνητα απέναντι σε ζωάκια ή ανθρώπους, λες και η ζωή είναι εμπόδιο κι όχι συνύπαρξη.
Μακάρι να άλλαζαν.
Όχι επειδή άλλαξε ο αριθμός στο ημερολόγιο, αλλά επειδή κατάλαβαν πως ο χρόνος δεν συγχωρεί την απανθρωπιά, απλώς τη μετρά.
Και κάποτε, στο τέλος κάθε χρονιάς, δεν μας κρίνει για όσα αποκτήσαμε, αλλά για το πόσο άνθρωποι καταφέραμε να μείνουμε.
@highlight Αναζητώντας το νόημα της αγάπης Offical Page ✍️©️Α.Σ.
