Η ασχήμια δεν είναι τα σκουπίδια — είναι η νοοτροπία μας

Καθημερινά στον Πόρο, εκεί που θα έπρεπε να απολαμβάνουμε την πανέμορφη θέα στο λιμάνι του Ηρακλείου, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια άλλη «εικόνα», ογκώδη σκουπίδια πεταμένα έξω από τους κάδους. Καναπέδες, κρεβάτια, στρώματα, μπάζα. Όχι από αμέλεια του Δήμου Ηρακλείου. Από επιλογή των πολιτών του.

Ας είμαστε ειλικρινείς και ας τα λέμε όλα. Υπάρχει υπηρεσία που έρχεται και παραλαμβάνει ογκώδη αντικείμενα από το σπίτι. Ναι, υπάρχει. Δωρεάν ή με απλή συνεννόηση. Δεν πρόκειται για άγνοια πρόκειται για αδιαφορία. Για την παγιωμένη λογική του «πέτα το έξω, κάποιος θα το μαζέψει».

Κι αυτός ο «κάποιος» είναι πάντα ο άλλος: ο δήμος, ο εργαζόμενος στην καθαριότητα, ο γείτονας, η πόλη.

Η εικόνα αυτή δεν προσβάλλει μόνο το τοπίο. Προσβάλλει τη νοημοσύνη μας και τη στοιχειώδη έννοια του σεβασμού. Σεβασμού στον συνάνθρωπο, στον δημόσιο χώρο, στην ίδια μας την πόλη. Δεν γίνεται να μιλάμε για τουρισμό, ποιότητα ζωής και ανάπτυξη, όταν συμπεριφερόμαστε σαν να ζούμε σε μια χωματερή χωρίς κανόνες.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι «έτσι έχουν μάθει». Κι όταν η κακή συνήθεια γίνεται κανονικότητα, τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό είναι βαθιά κοινωνικό.

Δεν λύνεται μόνο με πρόστιμα και ανακοινώσεις. Λύνεται με παιδεία, ευθύνη και ντροπή. Ναι, ντροπή. Γιατί δεν είναι μαγκιά να πετάς τον καναπέ σου στον δρόμο. Είναι αντικοινωνική πράξη.

Οι φωτογραφίες που ανέστησε ο κύριος Νίκος στην ομάδα του διαδικτύου «Ηράκλειο Κουασιμόδια πόλη» δεν είναι απλώς στιγμιότυπα βρωμιάς.

Είναι καθρέφτης συμπεριφοράς. Και ο καθρέφτης αυτός δεν μας κολακεύει καθόλου.
Αν θέλουμε καθαρές γειτονιές, ας ξεκινήσουμε από καθαρές συνειδήσεις. Ο δήμος έχει ευθύνες, αλλά εδώ το φταίξιμο είναι δικό μας.

Και όσο δεν το παραδεχόμαστε, τόσο θα ζούμε μέσα στην ασχήμια που οι ίδιοι δημιουργούμε.