Ήταν από εκείνες τις στιγμές που δεν ακούγεται κανένας ήχος, αλλά ο αέρας ουρλιάζει.
Η Ειρήνη καθόταν στο παράθυρο, κοιτώντας τον δρόμο που κάποτε μύριζε καλοκαίρι. Τώρα μύριζε χειμώνα. Ή μήπως χειμώνας είχε γίνει ολόκληρη η καρδιά της;
Ο Νάκος μπήκε στο δωμάτιο χωρίς να την κοιτάξει.
Άφησε τα κλειδιά στο τραπέζι με μια αδιάφορη κίνηση, σαν να τα άφηνε εκεί χρόνια τώρα, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Κάποτε, εκείνη η κίνηση ήταν προάγγελος αγκαλιάς, φιλιού και γέλιου.
Τώρα, ήταν απλώς θόρυβος.
«Πώς πήγε η μέρα σου;» ρώτησε εκείνη, μα η φωνή της βγήκε σχεδόν αθόρυβη, σαν να φοβόταν την απάντηση.
«Καλά.»
Μία λέξη.
Σκληρή, κοφτή, αδιάφορη.
Στο παρελθόν, θα είχε ανοίξει τις παλάμες του να της δείξει τα πάντα: τις δυσκολίες, τις μικρές νίκες, τα αστεία που άκουσε στον δρόμο.
Τώρα, δεν της έδινε ούτε μια χαραμάδα.
Και εκείνη χαμογέλασε. Ένα χαμόγελο τόσο ήσυχο που μόνο η ψυχή της το άκουσε να σπάει.
Η αδιαφορία στον έρωτα δεν είναι ποτέ ξαφνική.
Δεν είναι κεραυνός.
Είναι ψίθυρος.
Μικρός στην αρχή, αθώος σχεδόν: ένα μήνυμα που δεν απαντήθηκε αμέσως, ένα βλέμμα που δεν δόθηκε, ένα «θα τα πούμε αργότερα» που έγινε συνήθεια.
Και κάπου, ανάμεσα σε όλα αυτά, σταμάτησαν να αγγίζονται.
Όχι το σώμα∙ την ψυχή.
Η Ειρήνη σηκώθηκε, περπάτησε αργά προς την πόρτα και στάθηκε.
Δεν ήθελε να φωνάξει.
Δεν ήθελε να κλάψει.
Απλώς ήθελε να πει την αλήθεια.
«Ξέρεις…» είπε απαλά. «Η αδιαφορία στον έρωτα είναι και το καμπανάκι της λήξης.»
Ο Νάκος την κοίταξε επιτέλους.
Όχι με θυμό. Όχι με αγωνία.
Με επίγνωση.
Για μια στιγμή, νόμισε πως είδε στα μάτια του κάτι να επιστρέφει.
Μια σπίθα.
Μια ανάμνηση.
Μια λύπη.
Αλλά ήταν αργά.
Γιατί δεν τερματίζεται ο έρωτας με μάχες.
Τελειώνει με σιωπές.
Με βλέμματα που δεν συναντιούνται.
Με αγκαλιές που δεν ζητιούνται πια.
Και εκεί, μέσα σε μια απλή, συνηθισμένη μέρα, η Ειρήνη άκουσε καθαρά το καμπανάκι.
Και έφυγε.
