Σε μια πόλη όπου η κριτική σκέψη βρίσκεται στα πατώματα, η πραγματικότητα επιμένει να μας προσγειώνει ανώμαλα. Τις μέρες των εορτών, τότε που υποτίθεται πως η πόλη στολίζεται, καθαρίζεται και αποκτά έστω κατ’ επίφαση έναν ανθρώπινο χαρακτήρα, το μόνο που πολλαπλασιάζεται είναι τα σκουπίδια. Και μαζί τους, όχι τα ξωτικά της φαντασίας, αλλά τα τρωκτικά της εγκατάλειψης.
Οι εικόνες είναι ντροπιαστικές. Σακούλες ξεχειλισμένες, κάδοι αδειασμένοι μέρες ολόκληρες, δρόμοι που μυρίζουν αδιαφορία. Οι εορτές δεν φέρνουν χαρά, φέρνουν ποντίκια. Κι αυτό δεν είναι ούτε ατύχημα ούτε «συγκυρία». Είναι αποτέλεσμα διαχρονικής ανευθυνότητας, κακής οργάνωσης και μιας κοινωνίας που έχει μάθει να συμβιβάζεται με το απαράδεκτο.
Οι αρμόδιοι σιωπούν ή περιορίζονται σε δικαιολογίες. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο διοικητικό· είναι βαθιά πολιτισμικό. Όταν οι πολίτες αποδέχονται την υποβάθμιση του δημόσιου χώρου ως κανονικότητα, όταν η αγανάκτηση εξαντλείται σε μια φωτογραφία στα κοινωνικά δίκτυα και όχι σε ουσιαστική διεκδίκηση, τότε η πόλη παραδίδεται στα τρωκτικά κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Δεν πρόκειται για αισθητικό ζήτημα. Πρόκειται για θέμα δημόσιας υγείας, αξιοπρέπειας και σεβασμού. Μια πόλη που δεν μπορεί να διαχειριστεί τα σκουπίδια της, δεν μπορεί να μιλά για ποιότητα ζωής. Και μια κοινωνία που ανέχεται αυτή την κατάσταση, δεν δικαιούται να απορεί για το αποτέλεσμα.
Τα σκουπίδια δεν είναι απλώς στους δρόμους. Είναι στις επιλογές μας, στη σιωπή μας, στην απουσία κριτικής σκέψης. Μέχρι να το παραδεχτούμε, τα μόνα πλάσματα που θα ευημερούν τις γιορτές δεν θα είναι τα ξωτικά, αλλά τα ποντίκια.
Ο Αυθεραιτουλης
