Στα φανάρια έξω από τα Μακ Ντόναλντ, σε μια φαινομενικά συνηθισμένη διαδρομή με το αστικό, εκτυλίχθηκε ένα περιστατικό που λέει πολλά για το πού έχουμε φτάσει ως κοινωνία — και ως δημόσια συγκοινωνία.
Μια κυρία, σχετικά μεγάλης ηλικίας και εμφανώς με κάποιο πρόβλημα υγείας, χτυπά το τζάμι της πόρτας. Ο οδηγός είχε περάσει από τη στάση χωρίς να σταματήσει, παρότι όπως του είπε η ίδια με παράπονο του είχε κάνει σήμα. Ο οδηγός ανοίγει τελικά και αντί για μια απλή συγγνώμη ή έστω μια ανθρώπινη εξήγηση, απαντά εκνευρισμένος:
«Ό,τι θέλω θα κάνω. Έλα, τελείωνε, μπες».
Η κυρία μπαίνει σιωπηλά. Πίσω ερχόταν άλλο αστικό. Κι ενώ όλα θα μπορούσαν να τελειώσουν εκεί, ακούγεται από τον οδηγό το αποκορύφωμα:
«Άι στο δι…. πρωί πρωί».
Καθόμουν ακριβώς πίσω του. Τα άκουσα καθαρά. Και το μόνο που ένιωσα ήταν ντροπή. Όχι μόνο για τη συμπεριφορά ενός οδηγού, αλλά για μια νοοτροπία που δείχνει να θεωρεί τον πολίτη βάρος και την ευγένεια χάσιμο χρόνου.
Ηράκλειο Πόλη Κουασιμόδια
