Εμείς θα συνεχίσουμε να στέλνουμε μηνύματα αγάπης, ακόμα κι αν έρθει ο κόσμος ανάποδα. Γιατί η αγάπη δεν υπακούει σε νόμους, ούτε σε λογικές ισορροπίες. Είναι μια σπίθα που ανάβει μέσα στο σκοτάδι, και όσο κι αν προσπαθήσεις να την σβήσεις, εκείνη ξαναφουντώνει. Δεν ζητάει άδεια για να υπάρξει· έρχεται, σε παρασέρνει, σε αλλάζει.
Κι όταν όλα μοιάζουν ξένα και θορυβώδη, εμείς θα απαντάμε με απαλότητα.
Θα ψιθυρίζουμε «σ’ αγαπώ» σε ώρα που κανείς δε μιλάει.
Θα κρατάμε χέρια που τρέμουν.
Θα μένουμε, όταν όλα δείχνουν πως πρέπει να φύγουμε.
Γιατί έτσι νικάει η αγάπη, όχι με θριάμβους, αλλά με επιμονή.
Κι αν γελάσει ο κόσμος, ας γελάσει.
Αν πουν πως είναι αφελές, ας το πουν.
Κάποιοι άνθρωποι ζουν με το μυαλό, εμείς με την καρδιά.
Κι η καρδιά έχει δικό της αλφάβητο.
«Κανένα βοτάνι δε θεραπεύει τους ερωτευμένους» έλεγαν οι γιαγιάδες στο χωριό, κι έκρυβαν στο συρτάρι κίτρινα γράμματα από έρωτες που δεν τελείωσαν ποτέ. Γιατί ο έρωτας δεν είναι αρρώστια. Είναι εκείνο το ρίγος που σου θυμίζει ότι είσαι ζωντανός. Το βότανο, βλέπεις, για τον έρωτα είναι ο ίδιος ο έρωτας: να τον ζήσεις μέχρι το μεδούλι, να πονέσεις αν χρειαστεί, να μη φοβηθείς.
Θα συνεχίσουμε λοιπόν.
Θα γράφουμε μηνύματα σε τζάμια θαμπωμένα.
Θα στέλνουμε φωνές μέσα απ’ τον άνεμο.
Θα αφήνουμε τον χρόνο να δουλεύει υπόγεια, σαν ρίζα.
Γιατί στο τέλος, όσοι αγαπούν, βρίσκονται.
Ακόμα κι αν χαθούν για λίγο.
Ακόμα κι αν πληγωθούν.
Κι όταν συναντηθούν ξανά, ο κόσμος θα σταματήσει για μια στιγμή,
μόνο και μόνο για να τους ακούσει να λένε:
«Είμαστε ακόμα εδώ.»
