Το τελευταίο “αντίο” στο ΕΚΠ ΑΡΗΣ

Ο ΑΡΗΣ έφυγε, οι αναμνήσεις ποτέ
Η ιστοσελίδα μας σήμερα 23-06-2025, ημέρα Δευτέρα, πενθεί.

Πενθεί για το πλοίο της, το οποίο πρόβαλλε το Εθνικό μας Σύμβολο στα μήκη και πλάτη της οικουμένης, από Βορρά μέχρι τον Νότο και από Ανατολή μέχρι την Δύση. Και όταν λέμε Νότο, μέχρι την Νότια Αυστραλία, το 1988.

Λέγαμε να επισκεφθούμε το πλοίο μας, εκεί στον ΝΚ, που πρόσφερε τις υπηρεσίες του εν όρμω, στο Κ.Ε.Ν.ΑΠ. Δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ μια τέτοια επίσκεψη, ούτε καν μία ερώτηση για έγκριση επίσκεψής μας σ’ αυτό, στα αρμόδια Στελέχη, ως ελάχιστο φόρο τιμής στο σκαρί του, που τ’ απόνερά του, κατά τους ΘΕΠ, μετέφεραν στις αλλοδαπές ακτές, την ναυτοσύνη μας. Μία από αυτές τις ακτές, ήταν στο τροπικό νησί Σουκούρ, όταν κρατήσαμε τις μηχανές για εξερεύνησή του.
Μέναμε όλοι μας όμως με την ελπίδα, ότι κάποια στιγμή θα γυρνούσαμε τον χρόνο πίσω, και όντας επάνω στα καταστρώματά του, μυρίζοντας την λαμαρίνα του και περπατώντας στους εσωτερικούς του διαδρόμους, θα νιώθαμε όπως και τότε, που ήμασταν παιδιά, από 19 έως 25 ετών περίπου, όταν κληθήκαμε να υπηρετήσουμε το Ένδοξο και Τιμημένο μας Πολεμικό Ναυτικό. Ένα Ναυτικό που δεν υπέστειλε ποτέ την Σημαία.

Είχαμε ταραγμένες θάλασσες, αλλά και υπήνεμους λιμένες, πλέαμε σε χαρτογραφημένα, αλλά και σε αχαρτογράφητα νερά, όπως κατά το ΘΕΠ/ΣΝΔ ’88, που ο τότε Κυβερνήτης μας, Πλοίαρχος Π. Καραμανώλης ΠΝ, (νυν Αντιναύαρχος ε.α.) διέταξε αυτοψία στο νησί SUKUR, έτσι, για αλλαγή από την καθημερινότητα. Κάτι το διαφορετικό βρε αδερφέ, από όλο γυμνάσια και γυμνάσια, ασκήσεις και ασκήσεις! Ένας τρόπος χαλάρωσης, αλλά και απόδρασης από τις ημερήσιες απαιτήσεις εκείνου του ΘΕΠ. Δεν περιγράφονται τα συναισθήματα που νιώσαμε όλοι μας, παρά μόνο με λέξεις, όπως ανησυχία και προβληματισμό για το άγνωστο νησί, προκλήσεις που θα αντιμετωπίζαμε μέσα και έξω από το πλοίο μας, με τους αυτόχθονες του νησιού, γνώσεις κι εμπειρίες, όπως ο επανάπλους στην Τζακάρτα για την επισκευή της μιάς από τις δύο κύριες μηχανές, …, είναι λέξεις ικανές που μπορούν να αποδώσουν όλα τα παραπάνω. Άξιζε όμως τον κόπο η οποιαδήποτε ταλαιπωρία και μέσα απ’ αυτήν βγαίναμε κάθε φορά κερδισμένοι, αλλά και υπερήφανοι.
Κερδισμένοι, διότι αν σκεφθεί κανείς σήμερα να γυρίσει όλα αυτά τα μέρη που επισκεφθήκαμε τότε …, θα πρέπει να έχει κερδίσει το JOKER με απανωτά Jack Pot και τα «αμπάρια» του μυαλού μας, ήσαν έμφορτα από εμπειρίες και γνώσεις.

Υπερήφανοι, διότι όπως έγραψα πιο πάνω, τα απόνερα του πλοίου μας, έκαναν γνωστή σε όλον τον κόσμο, την θέληση, την ικανότητα, το πείσμα, την ναυτοσύνη και την αγάπη μας για την πατρίδα και την θάλασσα, ειδικά όταν κυμάτιζε η γαλανόλευκη, κατά τις παρελάσεις των Δοκίμων στα λιμάνια της αλλοδαπής.

Με το ΕΚΠ. ΑΡΗΣ (Α 74), γνωρίσαμε νέους λιμένες και σ’ αυτούς, διαφορετικές, από τις δικές μας, συνθήκες και συνήθειες ζωής και πολιτισμούς. Κάθε απόπλους κατά τους ΘΕΠ, ήταν από μόνος του μία πορεία προς το άγνωστο, μία πρόκληση και όλα αυτά μας έκαναν τυχερούς και δυνατούς, που αποτελούσαμε το πλήρωμα αυτού του πλοίου. Μερικοί από εμάς τηρούσαμε ημερολόγιο, γιατί γνωρίζαμε πως μέρα που περνούσε δεν θα ξαναπερνούσε και ο χρόνος … μίσευε.

Πάλι καλά να λέμε, που βρεθήκαμε στην δεξίωση, στον Ν.Ο.Ε., εκείνον τον Ιανουάριο του 2019, όλοι εμείς που συμμετείχαμε σε εκείνη την αποστολή, στην Αυστραλία και δεν μας την ακύρωσε ο κορωνοϊός, ο οποίος έκανε την εμφάνισή του τον Μάρτιο του 2019.

Τελικά …, το πλοίο μας βυθίστηκε, το βύθισαν ή το βυθίσαμε;
Ερωτήματα που η απάντησή τους βρίσκεται μέσα μας, στον καθένα μας προσωπικά.
Εμείς, που το υπηρετήσαμε για δύο χρόνια ή και περισσότερα από δύο, όπως οι ΣΕΑ/Μ, νιώθουμε πίκρα, κι ένα δάκρυ να διατρέχει το μάγουλό μας, ως άλλο πλοίο, μεταφέροντας το συναίσθημα της λύπης, αλλά και της ντροπής. Γιατί δεν βρέθηκε ένας να κρατήσει και να αναποδήσει την απόφαση που ελήφθη για βύθιση. Ένας, ένας, απ’ όλους αυτούς, που γινήκαν αργότερα, λαμβάνοντας την επαρκή εκπαίδευσή τους μέσα απ’ αυτό, Κυβερνήτες, Αρχηγοί, Διοικητές και να πει με στεντόρεια φωνή.
Ανάποδα ολοταχώς και οι δύο, (φράση που αποτελεί την προσφιλή διαταγή εκάστου Κυβερνήτου) τι πάμε να κάνουμε; το σπίτι μας θα βουλιάξουμε, το οποίο αποτελεί συνέχεια των θεωρητικών μας σπουδών, των κτηριακών εγκαταστάσεων της ΣΝΔ και της ΣΜΥΝ; Και βλέπουμε τώρα το κτήριο της ΣΝΔ να προβάλλεται στην σειρά Grand Hotel. Οποία κατάντια!! Καλύτερα να βλέπω την Αλίκη στο Ναυτικό, παρά την σειρά στον ΑΝΤ1. Δεν μου φταίει σε κάτι το κανάλι και η σειρά, αλλά απλά έτσι λέω, πού έχουν φθάσει οι καταστάσεις.
Θα μπορούσαν το πλοίο μας να το διατηρήσουν, χωρίς καμμία μα καμμία μετατροπή, με μία απλή ΠΕΑΚ και όχι ΜΑΚ, σε Μουσείο Ναυτικής Εκπαιδεύσεως. Είχα εκφράσει αυτή την σκέψη μου, εδώ μέσα πολλές φορές. Για να θυμούνται οι παλιοί από πού ξεκίνησαν και πού έφθασαν και να μαθαίνουν οι νεώτεροι, ότι με φτωχά για εκείνη την εποχή ναυτικά όργανα, αλλά ικανά για τότε, «όργωνε» τα πελάγη και τους ωκεανούς. Όσοι το έβλεπαν, αναρωτιόντουσαν και μας έλεγαν προ απόπλου: Πού θα πάτε μ’ αυτήν την σκούνα; Θα βουλιάξετε. Απεναντίας. Και δεν βουλιάξαμε και πήγαμε, όπου πήγαμε και σώοι γυρίσαμε, αλλά και το βυθίσαμε.

Θεέ της θαλάσσης, χαιρετισμούς στον θεό του πολέμου.

Υ.Γ.

Πήρε κι αυτό τον δρόμο των πολεμικών πλοίων, βυθισμένο ανοιχτά της Σούδας για να γίνει τεχνητός ύφαλος.

Στον βυθό πια, θα συνεχίσει να ζει αλλιώς, μα η καρδιά μας βαραίνει.Αντίο, Άρη…

Κειμένου Μηχαηλ Γιαννακόπουλος

Φωτογραφίες: Ο ομάδα ΕΚΠ ΑΡΗΣ